♥ [Free!'s Fiction] MINE

posted on 02 Oct 2014 17:49 by annew-me in Free directory Fiction, Cartoon
 
❥MINE
 
 

Title : MINE
Fandom : TV アニメ Free! Iwatobi High School Swimming Club
Pairing : Tachibana Makoto x Nanase Haruka
Rate : PG
 
 

คำเตือน : นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาในแนวชายรักชาย หากไม่ประสงค์เสพกดปิดได้ที่มุมขวาบนค่ะ
 
 
 
 
 
"ของข้าใครอย่าแตะ"
 

แต่ก่อนเขาเคยคิดนะว่าเจ้าประโยคแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของนี่มันจะเวอร์ไปถึงไหนกัน จะหวงของชิ้นนั้นจนไม่ยอมให้คนอื่นเฉียดเข้าใกล้หรือได้สัมผัสเลยเชียวหรือ หากแต่เมื่อโตขึ้นมา เขาจึงได้เข้าใจว่าความหมายของประโยคนั้นไม่เพียงแต่กล่าวถึงสิ่งของเครื่องใช้ หากแต่เป็นนามธรรมที่แสดงถึงบุคคลได้ด้วย
 

ดวงตาสีแซฟไฟร์เหลือบมองไปยังกลุ่มนักศึกษาที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะของเขาเท่าไหร่ ยิ่งเห็นยิ่งหงุดหงิดอยู่ในใจ ยิ่งมองไปยังเจ้าของผมสีอ่อนที่ยิ้มกว้างดูแสนจะเริงร่าท่ามกลางกลุ่มคนที่เขาไม่คุ้นหน้าคุ้นตาใบหน้าก็ยิ่งมุ่ยลงเรื่อย ๆ 
 

"มีความสุขเหลือเกินนะเจ้าบ้ามาโกโตะ..."
 


เสียงทุ้มหวานพึมพำจนเพื่อนร่วมคณะที่มาด้วยกันหันมาถามว่าเขาต้องการอะไร ฮารุส่ายหน้าแทนคำตอบแล้วเหลือบมองไปยังกลุ่มนักศึกษาที่มาสังสรรค์ในโอกาสที่เข้าร่วมเรียนคณะเดียวกันเช่นเดียวกับกลุ่มของเขา
 

ตอนนี้นานาเสะ ฮารุกะได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยที่เน้นด้านกีฬาที่โตเกียวแล้ว และวันนี้ก็เป็นวันนัดพบปะกันทั้งหมู่คณะของคลาสที่เขาเลือกเข้าศึกษา เขาตกลงมาอย่างไม่คิดอะไร ถือเสียว่าทำความรู้จักเพื่อนใหม่ และที่หอพักก็ไม่จำกัดเวลากลับหอจึงไม่มีปัญหาอะไรถ้าจะมาเปิดหูเปิดตามองแสงสีในเมืองใหญ่สักหน่อย
 

แต่แล้วกลับเกิดเรื่องที่คาดไม่ถึง คือเขาเจอมาโกโตะ... ทาจิบานะ มาโกโตะ เพื่อนสนิทสมัยเด็กที่เป็นตัวแปรสำคัญในการเข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยที่โตเกียวของเขา ดูเหมือนมาโกโตะจะมาเลี้ยงฉลองกับคนในคลาสเช่นเดียวกับเขาเพราะคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยได้ยินอยู่เพียงแต่ไม่รู้วันที่แน่ชัด แต่สุดท้ายกลับกลายมาเป็นวันเดียวกันที่เดียวกันเสียอย่างนั้น ความจริงเขาก็ไม่ได้มีปัญหาหรอกที่จะบังเอิญเจอกันแบบนี้ แต่ที่มีปัญหาน่ะมันเรื่องอื่นต่างหาก
 


ก็ผู้หญิงคนนั้นจะมองมาโกโตะไปถึงไหน
 


แล้วนายนั่นจะคะยั้นคะยอทำไมในเมื่อมาโกโตะไม่ดื่มแอลกอฮอล์
 


ไหนจะแขนของผู้ชายคนนั้นที่มาพาดบ่าเนียนตีสนิทแทบจะเอาหน้าแนบหน้านั่นอีก
 


เรื่องทั้งหลายทั้งมวลนั่นต่างหากที่มีปัญหา!
 

มือเรียวคว้าแก้วชาของตนมากระดกอึก ๆ เหมือนคนขาดน้ำมาแรมเดือน เพื่อนร่วมโต๊ะที่เห็นแบบนั้นก็เฮโลพากันเทน้ำชาให้เขากระดกเสียอีกหลายแก้ว แต่ชาเย็น ๆ ไม่ได้ช่วยดับความร้อนที่มีอยู่ในใจของฮารุได้เลย และเมื่อความร้อนมันเพิ่มสูงขึ้นจนขึ้นหน้าและยิ่งได้แรงกระตุ้นเป็นการเห็นคนที่ตนแอบมองอยู่สักพักใหญ่ถ่ายรูปแนบหน้ากับผู้หญิงคนนึงในกลุ่มนั้น มาโกโตะเนื้อหอมมาตั้งแต่สมัยเรียนม.ปลายแล้ว ไม่รู้สาว ๆ เห็นอะไรในตัวหมอนีากันถึงได้วิ่งเข้าหากันให้ขวัก 
 

ทนมองอยู่ได้ไม่นานเท่าไหร่คนหน้านิ่งแต่ภายในเกือบเป็นภูเขาไฟประทุก็กระแทกแก้วน้ำลงกับโต๊ะเสียงดังเสียจนทั้งโต๊ะตนและโต๊ะของกลุ่มมาโกโตะเงียบกริบแล้วหันมามองทางตน

"ฮารุ..."

ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยเรียกชื่อตนก็พอจะรู้ได้ว่ามาจากบริเวณไหน ตากลมเบนไปมองใบหน้าเหรอหราใต้กรอบแว่นแล้วลุกขึ้นยืน เดินตรงไปหาเจ้าของเสียงเรียกแบบที่เพื่อนร่วมคลาสของตนไม่ทันหยุดไว้

ฮารุมองใบหน้าของมาโกโตะ ที่เงยมาสบตาก่อนจะคว้าแขนแกร่งเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อให้เดินออกจากร้านแบบไม่สนใจเสียงเรียกและคำถามมากมายที่ลอยตามมาแม้แต่น้อย 
 
 
 
 

ขาเรียวก้าวยาวนำหน้าร่างสูงที่เดินตามอย่างไม่เอ่ยปากประท้วงหรือต่อต้านแต่อย่างใด ความร้อนกรุนที่อยู่ในอกค่อย ๆ หายไปตามเส้นทางที่เดินจากมา ความเงียบที่คล้ายกับแรงกดดันที่ทับลงมาในคราแรกก็เลือนหายเหลือเพียงความเงียบที่หอมล้อม ระยะที่ห่างกันของก้าวย่างเริ่มประชิดจนสุดท้ายกลายเป็นเดินเคียงข้าง มือที่เคยกำไว้บริเวณข้อมือเปลี่ยนเป็นกอบกุมกันไว้กระชับแน่นเมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะปล่อย ท้ายที่สุดทั้งคู่ก็อยู่ในสภาพนั้นกระทั่งมาโกโตะเลือกจะเป็นฝ่ายที่หยุดเดินก่อน
 

"ฮารุ เราคุยกันหน่อยมั้ย?"
 

เอ่ยพร้อมหันหน้าไปมองคนด้านข้าง ฝ่ายคนที่กระทำการอุกอาจได้แต่นิ่งเงียบแล้วก้มหน้ามองพื้น ไม่ยอมเงยหน้ามาสบตา มาโกโตะถอนหายใจก่อนจะเผยรอยยิ้มให้กับท่าทีที่เหมือนเด็กน้อยเตรียมตัวจะโดนดุแบบนั้น
 

"ฉันเห็นฮารุตั้งแต่ตอนเดินเข้ามาในร้านแล้วรู้มั้ย ตกใจเหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นร้านเดียวกัน แต่ก็ดีใจที่ได้เจอฮารุนะ ว่าจะปลีกตัวไปทักแต่เพื่อน ๆ ก็ไม่ยอมปล่อยเลย..."
 

"นายก็เคลิ้มไปกับเขาไม่ใช่หรือไง"
 

โดนตอบกลับแบบนั้นก็พอจับความได้ถึงสาเหตุที่อีกฝ่ายดูหงุดหงิดเสียขนาดนั้น ตากลมโตและคิ้วที่ขมวดมุ่นเปลี่ยนสีหน้าที่ยามปกตินิ่งขรึมกลายเป็นเด็กเอาแต่ใจได้ภายในวินาทีเดียว ร่างสูงกว่ายิ้มกว้างเสียจนตากับคิ้วโค้งไปในทิศทางเดียวกัน
 

"เขาเรียกทำตามมารยาทต่างหาก ทีฮารุยังกระดกชาที่เพื่อนเทให้ไม่หยุดเลยไม่ใช่เหรอ หืม?"
 

"นั่นมันเพราะใครล่ะ!?"
 

"เห๋? เพราะฉันเหรอ? ฉันไปทำอะไรให้ฮารุโกรธเอาเหรอ?"
 

ใบหน้างงงวยกับคำถามที่ดูใสซื่อแต่ภายในใจรับรู้ถึงคำตอบอยู่แล้วนั่นช่างน่าหมั่นไส้นัก คนร่างบางยิ่งขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมจนมาโกโตะต้องเอานิ้วไปคลึงหว่างคิ้วให้ "พันกันจนจะเป็นโบแล้ว... เอาล่ะไหนบอกสิว่าเป็นอะไร" พูดแล้วก็ยิ้มให้เขาอีกครั้ง ขยันยิ้มเสียจริง น่าหมั่นไส้ มองยังไงใบหน้าหล่อเหลาที่สาว ๆ กรี๊ดนักหนาตรงหน้านี่ก็น่าหมั่นไส้ 
 

"รู้คำตอบแล้วก็อย่ามาถาม"
 

"อยากได้ยินจากปากฮารุนี่หน่า"
 

เจ้านี่... ไม่รู้ว่าจากเด็กน้อยขี้แยน่ารักคนนั้นเปลี่ยนไปเป็นคนยิ้มเก่งแต่แฝงไปด้วยออร่าอันตรายแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน หรือเพราะเขาเลี้ยง(?)เจ้าหมอนี่ผิดไป โตมาถึงได้เจ้าเล่ห์ ร้ายได้เพียงนี้ ฮารุรันความคิดในหัวสมองถึงสิ่งที่ควรจะพูดในเวลาสั้น ๆ เมื่อกลั่นกรองออกมาเป็นคำพูดที่เหมาะสมได้แล้วจึงโพล่งออกมา
 
 

"นายเป็นของ ๆ ฉัน และฉันก็ไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร"
 
 

ประโยคแปลกประหลาดเหมือนละครหลังข่าวที่พวกแม่บ้านชอบดูเล่นเอามาโกโตะงงจนทำตาโต แล้วก็ต้องหลุดขำในลำคอออกมา ฮารุช่างน่ารักไม่ผิดไปจากแต่ก่อน ทั้งความคิดและการกระทำซื่อตรงนั้น แต่เมื่อเห็นว่าคนที่เอ่ยประโยคละครน้ำเน่าดูจริงจังและภูมิใจในคำพูดของตนเหลือเกินมาโกโตะก็ไม่อยากจะขัดศรัทธา ยอมพยักหน้ารับคำพูดนั้นอย่างยินดี
 

"ครับผม ทาจิบานะ มาโกโตะเป็นของนานาเสะ ฮารุกะครับ"
 

คำตอบที่ได้รับทำใหัฮารุพอใจไม่น้อย จากใบหน้างอง้ำกลับมาเป็นหน้านิ่งตามปกติอีกครั้ง ได้ยินเหมือนเจ้าตังพึมพำว่า 'ก็ดี' หรืออะไรสักอย่างพร้อมเชิดหน้าหนีไปอีกทาง ท่าทางเหมือนแมวพยายามทำตัวเป็นเสือดูน่าเอ็นดูจนมาโกโตะอยากจะจับฮารุมาเขย่าแล้วถามไปด้วยว่าทำไมต้องน่ารักถึงขนาดนี้
 

แต่หากทำแบบนั้นเขาเองเนี่ยแหละที่จะเป็นฝ่ายโดนโกรธแล้วตีหน้างอใส่อีกครั้ง งั้นสู้ใช้วิธีปกติดีกว่า...
 

"ฉันเป็นของฮารุก็จริงนะ แต่ว่า..."
 

"แต่ว่าอะไร" 
 

หันควับมามองค้อน เริ่มไม่พอใจอีกแล้วสินะ มาโกโตะยิ้มกริ่มทั้งบนใบหน้าและในความคิด ก่อนจะพูดประโยคที่ขาดไปให้จบ และดูท่าทางประโยคที่ว่าจะได้ผลไม่น้อยเมื่อคนที่ร้องตะแง้ว ๆ อยู่จนถึงเมื่อครู่ระเบิดภูเขาไฟออกมาเป็นลาวาสีแดงสาดซับไปทั่วหน้าจนถึงใบหู
 
 

"นานาเสะ ฮารุกะก็เป็นของ ๆ ฉันด้วยเหมือนกัน เพราะงั้นวันนี่ฉันจะแสดงความเป็นเจ้าของด้วยวิธีของฉันบ้างคงไม่เป็นไรเนอะ"
 
 
 

 

THE END

 
 

 ■  ■  ■  ■  ■  ■  ■  ■  ■  ■

 
 
 
อะนิเมะจบคนไม่จบค่ะ (ฮา) เราจะยังฟินกันต่อไปจนกว่าเราจะไร้แรงฟิน
จะว่าไปเราอยากแต่งฟิคยาวต่อนะคะ น้องเงือกน้อยของเรา แต่... มันไม่ไปจริงๆ เสียใจจัง ต้องขอโทษคนที่ติดตามมาตลอดด้วยนะคะ
 
หลังจากนี้จะพยายามคลอดฟิคออกมาให้ได้เรื่อยๆค่ะ เพื่อความฟิน
ขอบคุณที่ร่วมฟินกันมาตลอดค่ะ อิ♥

Comment

Comment:

Tweet

แบบมาโกะมันแบบไหนคะ น่าสนใจจริงๆ แบบนี้ต้องตามไปส่องสะแล้ว

#1 By BluePowder on 2014-10-05 17:24