เพราะอากาศมันหนาว






Title : เพราะอากาศมันหนาว

Fandom : TV アニメ Free! Iwatobi High School Swimming Club

Pairing : Tachibana Makoto x Nanase Haruka

Rate : PG




 คำเตือน : นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาในแนวชายรักชาย หากไม่ประสงค์เสพกดปิดได้ที่มุมขวาบนค่ะ

 
 
 

ปุยสีขาวสะอาดตาค่อย ๆ ร่วงหล่นจากบนพื้นฟ้าลงสู่กองหิมะที่ทับถมอยู่เบื้องล่าง เส้นทางที่ปกติใช้เดินทางไปกลับระหว่างบ้านกับโรงเรียนบัดนี้ช่างดูแปลกตา เพราะทิวทัศน์ที่เปลี่ยนไป เมื่อมองไปทางไหนก็เจอแต่สีขาวเต็มไปหมด ร่างสูงใหญ่กว่าคนวัยเดียวกันจากการว่ายน้ำเป็นประจำยามนี้ดูใหญ่ขึ้นกว่าเดิมเพราะเสื้อกันหนาวตัวหนาที่หุ้มทับแถมยังมีเสื้อสเวตเตอร์ซ้อนอยู่ด้านในหลายชั้น จนตอนนี้เจ้าของร่างกายเลยดูเหมือนคนตัวใหญ่แต่หัวเล็กไปโดยพลัน



“ฮ้า... หนาวชะมัดเลย หนาว หนาว ยิ่งลมพัดมาก็ยิ่งหนาว หูฉันเจ็บไปหมดแล้วล่ะฮารุจัง...”



เอ่ยเสียงอ่อยไปก็ถูติ่งหูที่แดงเรื่อเพราะอากาศหนาวภายนอกไปพลาง เนตรกลมสีน้ำเงินเข้มเหลือบมองคนข้างกายที่ทำตัวเหมือนเด็กเพิ่งโดนหิมะครั้งแรกแล้วถอนหายใจ ตะหงิดใจกับคำลงท้ายที่อีกฝ่ายชอบลืมตัวเรียกแต่ก็ขึ้เกียจจะปริปากบ่นอีก “มาโกโตะขี้บ่น...” พูดแล้วเดินหนีลิ่ว ๆ ไม่รอฟังคำครหาที่จะได้รับกลับมา



“ฮารุใจร้ายชะมัด แล้วนี่ใส่เสื้อผ้าบาง ๆ แบบนี้ไม่หนาวหรือไง?”



“ไม่... นายสิใส่มากเกินไป แปลกชะมัด”



“เห๋? งั้นเหรอ? มันแปลกมากเลยเหรอฮารุจัง”



มาโกโตะขมวดคิ้วสีอ่อนของตนอย่างหนักใจ ก้มมองร่างกายที่กลมปุ๊กของตัวเองด้วยความสงสัยไม่น้อย ฝั่งฮารุทำเพียงแค่ถอนหายใจแล้วก้าวเท้าเดินนำเข้าไปในชานชาลาของสถานีรถไฟ เมื่อไม่รู้สึกว่ามีเสียงฝีเท้าเดินตามมาจึงหันกลับไปมองคนด้านหลังด้วยใบหน้าเรียบเฉย ยิ่งเห็นว่ามาโกโตะยังให้ความสนใจกับเสื้อผ้าบนตัวมากกว่าการเดินตามตนก็มุ่นคิ้ว เอ่ยเรียกอีกครั้ง



“ช่างมันเถอะน่ะ รีบเข้ามาก่อนจะไม่ทันรถไฟดีกว่า”



“อะ... อื้อ”











วันนี้ขบวนรถไฟมีคนน้อยมากกว่าปกติทั้งที่เป็นวันหยุดต้นเดือนแท้ ๆ แต่อาจจะเป็นเพราะสภาพอากาศที่ไม่เหมาะกับการเดินทางไปไหนมาไหนที่เป็นอีกหนึ่งปัจจัยด้วย ถ้าจะให้ว่ากันตามตรง นานาเสะ ฮารุกะก็ไม่อยากจะออกมาเดินท่อม ๆ อยู่กลางถนนที่เต็มไปด้วยหิมะและขาต้องย่ำฝ่ากองสีขาวตามทางสักเท่าไหร่หรอก แต่เพราะมาโกโตะนั่นแหละที่โทรมาชวนแต่เช้า แถมไม่ชวนเปล่าเดินมาลากเขาออกจากบ้านด้วยตัวเอง เพราะงั้นเพื่อไม่ให้เป็นการเสียน้ำใจเขาจึงยอกที่จะออกมาด้วยอย่างเสียมิได้



“ฮารุไม่หนาวเหรอ? ต้องหนาวแน่เลย ใส่ผ้าพันคอหน่อยแล้วกันนะ”



คนถามไม่ถามเปล่ายังจัดการถอดผ้าพันคอที่พันอยู่รอบคอตัวเองออกแล้วเอามาใส่ให้คนที่นั่งอยู่ข้างกาย แม้จะอยู่ในขบวนรถที่อุ่นกว่าด้านนอกแต่เพราะตัวรถเป็นเหล็กจึงทำให้มีไอเย็นแผ่มาถึงที่นั่งผิงด้วย เช่นนั้นการป้องกันตัวเองแม้ในรถไฟก็จะช่วยให้ปลอดภัยจากหวัดมากกว่า



“มือแกงเชียว หนาวสินะ ฉันบอกแล้วว่ามันไม่พอหรอก เอาถุงมือฉันไปใส่ด้วยก็ได้”



“.....”



ดวงหน้าขาวเงยมองมาโกโตะถอดถุงมือของตัวเองออกแล้วยืนให้เขาพร้อมรอยยิ้ม “ไม่เป็นไรหน่า” ย้ำเมื่อเห็นว่าฮารุไม่มีทีท่าว่าจะรับไป จากสีหน้าท่าทางคงจะถามว่าแล้วเขาล่ะจะทำยังไงประมาณนั้นสินะ?



“... งั้นใส่คนละข้างแล้วกันเนอะ จะได้อุ่นเท่ากัน”



ถุงมือถูกสวมให้ที่มือด้านขวาคนละข้างกับของเจ้าตัว สวมเสร็จก็ไม่วายกระชับอุ้งมือเข้าไว้ด้วยกันแล้วบีบเบา ๆ พร้อมยิ้มร่า ท่าทางมีความสุขเหมือนเด็กน้อยได้ลูกอมจากคุณพ่อคุณแม่ตอนไปเที่ยวงานสวนสนุกเสียเหลือเกิน คิ้วเรียวเฉียงทำมุมตก ๆ นั้นยิ่งรับให้ใบหน้ามีรอยยิ้มอ่อนโยนมากขึ้น มากเสียจนทำให้คนมองใจกระตุกขาดช่วงไป



“ทำอะไรเป็นเด็ก ๆ มาโกโตะบากะ”



โดนว่าอย่างนั้นมาโกโตะก็ตาโตก่อนหลุดขำพรืดออกมา ก็ริ้วแดงที่ค่อย ๆ บนใบหน้านั่นมันบ่งบอกได้ดีกว่าปากแข็ง ๆ ของฮารุอีกนะสิ เขินก็ไม่บอกว่าเขินดันมาทำเป็นว่าเขาซะได้ แบบนี้ที่พวกในห้องเรียกว่าอะไรนะ... ซึนเดเระ? หรือเปล่าหว่า? ยิ่งคิดก็ยิ่งหัวเราะออกมาจากในลำคอ เสียงคงจะดังจนทำให้คนที่นั่งหน้าแดงอยู่ยิ่งเขินหนักและคงจะพ่วงอารมณ์หมั่นไส้เข้าไปด้วยถึงได้หันมาทำหน้าเหมียวใส่เขาแบบนั้น แถมยิ่งเขายิ้มให้เท่าไหร่ฮารุยังยิ่งหน้างอเสียจนปากเล็ก ๆ นั่นยื่นออกมาชัดขึ้นอีก ยิ่งดูน่ารักเหมือนแมวตัวเล็กที่เขาเจอเป็นประจำ



ฝ่ายฮารุที่เห็นว่ามาโกโตะมองแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก็ยิ่งหน้าบึ้งอยากจะเห็นหน้ายิ้ม ๆ นั่นเปลี่ยนเป็นงงงวยเป็นการแก้แค้นแต่ก็ไม่รู้จะทำเช่นไร นิ่งคิดอยู่สักพักก็นึกขึ้นได้ถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านอุ้งมือ ผ่านถุงมือหนังที่เจ้าของรอยยิ้มเป็นฝ่ายสวมให้ มองหน้ามาโกโตะสลับกับก้มมองมือสักพักฮารุก็คิดได้



“หวะ...หวา ฮารุจัง ทำอะไรน่ะ /////”



จู่ ๆ ร่างเล็กผอมบางในชุดเสื้อกันหนาวตัวโตก็เอี้ยวตัวมาหาพร้อมโถมเข้างกอดรัดร่างเขาแบบค่อย ๆ แน่นขึ้นทีละนิด แถมใบหน้าเนียนยังเกยอยู่ที่บริเวณอกเสียอีก ก้มลงไปมองก็เขิน จะหันหน้าหนีก็ยังรู้สึกถึงแรงกอดรัด มาโกโตะที่หน้าแดงขึ้นที่ละนิดทำอะไรไม่ถูกได้แต่ทำหน้าเอ๋อร้องหวา ๆ ไม่หยุด



ฝั่งคนที่กระทำการอุกอาจเห็นสภาพช่วยเหลือตัวเองไม่ได้แถมสติหลุดไปแล้วก็พึงพอใจไม่น้อย หน้าที่ปกติจะนิ่งแถมบางคราวยังบอกบุญไม่รับเริ่มคลี่รอยยิ้มที่หาได้ยากทีละนิด ทีละนิด จนกลายเป็นรอยยิ้มสวย ๆ ที่มาโกโตะชอบเหลือบมอง แต่พอคราวนี้มันถูกส่งให้โดนตรง จากที่งงกับการกระทำยิ่งอึ้งจนหน้าเห่อร้อนแบบไม่รู้ตัวหนักขึ้นไปอีก มือไม้ส่ายไปมาในอากาศแบบไม่รู้ว่าจะวางลงบริเวณไหนทั้งที่มีที่ว่างข้างตัวให้เลือกแท้ ๆ ฮารุเห็นแบบนั้นก็พึงใจ



“ถ้าไม่รู้จะวางที่ไหนก็รีบ ๆ กอดฉันสักที”



“ฮะ.... ฮารุ...”



“เพราะอากาศมันหนาวหรอกนะ อย่าเข้าใจผิด...”



พูดจบประโยคก็ซุกหน้าลงกับแผ่นอกกว้างที่ถูกคลุมด้วยเสื้อโค้ตตัวใหญ่แล้วกลับตาพริ้ม “โธ่ ฮารุ...” ไม่สนใจเสียงประท้วงของผู้เป็นเจ้าของวงแขนกว้างที่โอบกระชับกายตนเองเลยสักนิด แรงกระชับที่ส่งผ่านเข้ามาดุงรอยยิ้มที่ยังค้างคาอยู่ให้กว้างมากขึ้นอีก แต่รอบนี้ไม่เงยหน้าหรอกนะ เพราะถ้าเงยหน้าไปความร้อนบนใบหน้าต้องหายไปแน่ ๆ ดังนั้นเขาไม่เงยหน้าหรอก ไม่เงยหน้าเด็ดขาด







เพราะอากาศมันหนาวจนกัดหน้าเขาแดงไปหมดแล้วนี่หน่า







NEVER END
 
 

 ■  ■  ■  ■  ■  ■  ■  ■  ■  ■

 
 
 
อะไรนะไม่อิน?
 
ใครมันจะไปอินได้ล่ะคะหลังเจอถล่มด้วยปืนเมื่อคืนนี้ ดีนะที่เรื่องนี้แต่งไว้ก่อน
555555555555555555555555....
 
เราจะจมน้ำไปด้วยกันค่ะ

Comment

Comment:

Tweet

@papyrustree ดีขึ้นแม้นิดนึงก็ยังดีค่ะ sad smile
@project0 เพราะเจอมาหนักหน่วงค่ะ ลึกๆฮารุคงจะคิดแบบนั้นจริงๆแหละ แต่เราไม่สามารถตัดสินแทนได้จริงๆค่ะ 
@bluepowderblue  เขาเป็นมนุษย์ซึนอีกรายค่ะคนนี้ 5555 

#4 By It's me Annew ♥ on 2014-09-19 17:32

น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ฮารุอยากอ้อนมาโกะก็บอกตรงๆ สิ เราดูออกหรอกนะ question

#3 By BluePowder on 2014-09-19 12:57

ถ้าเป็นตอนก่อนหน้านี้เราก็คงจะคิดว่า น่ารักจังคู่นี้ กรี๊ดกร๊าด แต่จุดนี้อดคิดไม่ได้ว่า จริงๆแล้วฮารุจังก็แค่ยอมอยู่กับมาโกะเพราะสะดวกดี เทคแคร์ดี อยู่แบบนี้ก็มีความสุขดี แต่ถามว่าเคยให้ใจไปมั้ยก็คงจะอีกเรื่องเนอะคะ TwT 
อา ก็อยากจะเม้นอะไรดีๆอยู่นะ
เอาเป็นว่า อย่างน้อยเรื่องราวน่ารักๆแบบนี้ก็จะเป็นหนึ่งในความทรงจำดีๆเนอะ TwT

#2 By projectZORO on 2014-09-18 18:01

ดีขึ้นแล้วค่ะ คิดถึงวันวานยังหวานอยู่