มาโกโตะรักฮารุมาก
 
 
Title :  มาโกโตะรักฮารุมาก
Fandom : TV アニメ Free! Iwatobi High School Swimming Club
Pairing : Tachibana Makoto x Nanase Haruka
Rate : PG
 
 

คำเตือน : แฟนฟิคชั่นเรื่องนี้มีเนื้อหาชายรักชายแน่นเอี๊ยดทุกเซลล์ตัวอักษร หากไม่ชอบเสพกรุณาเลื่อนเม้าส์ไปมุมขวาบนแล้วคลิกตัว 'x' ค่ะ
 
 
 
 
 
สนามเด็กเล่นประจำหมู่บ้านมักเป็นสถานที่พบปะสังสรรค์ของเหล่าแม่บ้านที่พาลูกหลานออกมาเดินเล่น หรือพักผ่อนหย่อนใจในยามเย็น ปกติแล้วนอกจากเสียงพูดคุย ก็มักจะมีสียงหลากหลายของธรรมชาติสอดแทรกเป็นจังหวะ แต่ยามนี้กลับมีเสียงสะอึกสะอื้นของเด็กชายตัวน้อยที่ยืนน้ำหูน้ำตาไหลจนเปรอะหน้าไปหมด

"แบร่~ ทาจิบานะขี้แย ทาจิบานะขี้แย"

"เป็นผู้ชายซะเปล่าไม่กล้าจับแมลง ทาจิบานะขี้ป๊อด"

กลุ่มเด็กหนุ่มที่วัยไม่น่าจะเกินชั้นประถมปีที่สองเย้าแหย่เด็กชายตัวเล็กกว่าที่ยืนร้องไห้ด้วยคำพูดและการกระทำ หนึ่งในนั้นยื่นหนอนสีเขียวที่ตนจับมาจ่อไปตรงหน้ามาโกโตะ คนที่ร้องไห้อยู่เห็นสิ่งมีชีวิตที่ตนไม่ชอบก็ผงะถอยหลัง แข้งขาพลัดกันจนล้มก้นจ้ำเล้าลงกับพื้น จากที่สะอึกสะอื้นเปลี่ยนเป็นร้องไห้จ้าหนักกว่าเดิม

"โฮฮฮฮ~ ไม่เอา! ไม่เอาหนอน"

"มาโกโตะขี้ป๊อด! หนอนแค่นี้ยังร้อ... โอ้ย!!"

ยังไม่ทันจะต่อคำว่ากล่าวให้จบประโยคดี ลูกบอลลูกไม่ใหญ่นักก็ชนเสียเต็มรักเข้าที่หัว เด็กชายหัวโจกสบถเสียงลั่น "ใครวะ!?" เมื่อหันไปมองตามต้นทางของผู้กระทำก็เจอเพียงเด็กชายผมดำก้มเก็บลูกบอลที่คาดว่าคงเป็นลูกเดียวกับที่ปามาโดนหัวตนแน่

"อะไรของนายนานาเสะ! กล้าดียังไงมาปาลูกบอลใส่หัวฉัน!" เจ้าเด็กหัวโจกตัวดำจากการตากแดดนานเดินปึงปังเข้าไปหาอีกฝ่ายพร้อมสมุนอีกสองหน่อ ท่าทางคงจะดูน่ากลัวกว่านี้ถ้าเจ้าตัวไม่เป็นเพียงแค่เด็กคนนึงที่มีดีแค่สูงกว่าคนอื่นในชั้นเรียน ฝ่ายคนโดนถามก็เพียงแค่มองนิ่ง ไม่ตอบโต้อะไร

มาโกโตะเงยหน้ามองพลางเรียกชื่อเพื่อนสนิทของตนด้วยดวงตาฉ่ำน้ำตา หน้าแดงไปหมดเพราะการร้องไห้เป็นเวลานาน "ฮะ... ฮารุจัง อึก..."

ฮารุจังขมวกคิ้วมุ่นเมื่อเห็นใบหน้าน้องน้ำตาของเด็กหนุ่มตาสีเขียว ดวงตากลมโตมองเขม็งไปยังเด็กชายตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ "อะ... อะไร มองแบบนี้คิดว่าฉันจะกลัวหรือไง?" ยังทำใจกล้าท้าทายแม้จะหวั่นกับสายตาก็ตามที

"ขอโทษมาโกโตะซะ..." พูดเสียงเรียบแต่ตาก็ยังจ้องอยู่

"ทำไม? อ๋อๆ นี่อย่าบอกนะว่านายชอบเจ้าขี้แยนี่ มิน้าล่ะช่วยเหลือกันจัง อะไรกันนานาเสะ นี่นายชอบผู้ชายเหรอเนี่ย!? ฉันจะไปบอกเพื่อนในห้องให้หมดเลย ฮะฮะฮ่า"

ไม่ว่าเปล่ายังหัวเราะร่าพร้อมกับเพื่อนในกลุ่มสองคนที่อยู่ด้านหลัง ก่อนจะต้องเงียบไปเมื่อเจอประโยคตอกกลับอย่างไม่ไว้หน้า

"ก็ชอบมากกว่าพวกนายแล้วกัน"

"วะ... ว่าไงนะ! กล้ามากนะที่พูดกับฉันแบบนี้! จะเอาหรือไง!?" มือเล็กกุมหมับที่คอเสื้อกล้ามของเด็กอีกคนที่ยังคงความนิ่งบนใบหน้าไว้ ใบหน้าคล้ำแดดของเด็กเกเรยื่นเข้ามาใกล้ "อยากเจ็บตัวสินะนานาเสะ" ทำสีหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจนและพร้อมจะมีเรื่องด้วยเต็มที่

ฝ่ายฮารุทำเพียงแต่ถอนหายใจไม่โต้ตอบอะไรนั่นยิ่งทำมห้อีกฝ่ายโมโหหนักเข้าไปอีก เหมือนมีควันพวยพุ่งออกมาจากหูทั้งสองข้าง เด็กตัวโตเงื้อหมัดขึ้นหมายจะชกเพื่อนร่วมชั้นที่กล้าต่อปากต่อคำกับคนแบบเขา แต่จู่ๆก็มีแรงดึงเสื้อจากด้านหลังทำให้ต้องปล่อยมือจากอีกฝ่ายแล้วล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้น

"โอ้ย! อะไรอีกวะ!?" สบถคำหยาบคายออกมาอีกครั้ง "ทาจิบานะ..." มุ่นคิ้วด้วยความงุนงงเมื่อเห็นว่าคนที่ดึงตนคือใคร ฝ่ายลูกสมุนสองคนก็ยืนเอ๋อ ไม่คิดว่าคนที่ตนแกล้งเมื่อครู่จะกล้าหือขึ้นมา

"ยะ... อย่ามาแกล้งฮารุจังนะ! พะ... พวกนายจะแกล้งฉันก็ได้แต่ห้าม... ฮึก... ห้ามแกล้งฮารุจังนะ"

สะอื้นไปก็พูดไป ใบหน้าที่เคยเหยเกเพราะเอาแต่ร้องให้ขณะนี้มีสีหน้าไม่พอใจอย่างมาก บึ้งตึงจนไม่เหลือเค้าเด็กขี้แยคนก่อนหน้านี้

"โอ้ย!!" คนที่นั่งมองอย่างงงๆร้องขึ้นอีกครั้งเมื่อลูกบอลลูกเดิมที่เคยประทุษร้ายหัวเขาถูกปามากระแทกหลังอีกครา หันไปอีกด้านก็เจอฮารุที่ยืนมึนตึงอยู่

"ลองแกล้งมาโกโตะอีกทีสิ..."

พร้อมคำขู่ฮารุก็ก้มลงหยิบลูกบอลลูกเดิมที่เด้งกลับมาถือให้เห็น ฝ่ายลูกน้องสองคนเห็นท่าไม่ดีก็รีบวิ่งเปิงไปทิ้งให้ลูกพี่นั่งเอ๋อมองซ้ายมองขวา ก่อนคนที่เดิมทีกลั่นแกล้งคนอื่นจะเริ่มเบะปากเมื่อเห็นว่าตนสู้คนทั้งสองคนไม่ไหว "แงงงงงงง" แล้วแหกปากร้องไห้ออกมา...

".....มาโกโตะไปเถอะ"

เจ้าของดวงตากลมโตสีน้ำเงินเดินตรงไปหาเด็กชายตัวเล็กกว่าพร้อมคว้ามืออีกฝ่ายให้เดินตามตน มาโกโตะเดินตามเพื่อนสนิทพวกตำแหน่งพี่ชายต้อยๆ มืออีกข้างที่ว่างก็เช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าตัวเองไม่หยุด

"ฮะ... ฮารุจัง ขอโทษนะ... ขอโทษ ขอโทษครับ.." เอ่ยคำขอโทษออกมาไม่หยุดเพราะรู้สึกว่าตัวเองผิดเต็มที่ที่ลากให้ฮารุเข้ามาข้องเกี่ยวด้วยถึงแม้ว่าตนจะไม่ได้เป็นฝ่ายผิดก็เถอะ จนคนที่เดินนำหน้าหยุดเดินแล้วหันมามอง

มาโกโตะคิดว่าตัวเองคงโดนอีกฝ่ายตีหรือว่ากล่าวเป็นแน่ "นายไม่ผิด ไม่ต้องขอโทษ..." ว่าแล้วก็ส่งฝ่ามือเล็กที่ทั้งนิ่มทั้งอุ่นไปวางแปะบนเส้นผมสีน้ำตาลเข้มแล้วยีเบาๆ คนที่โดนปลอบด้วยความอ่อนโยนจากที่แค่สะอื้นไห้ก็ร้องจ้าไม่ยอมหยุด

"ฮึก... ฉัน... ฉันชอบ... ชอบฮารุที่สุดเลย โฮฮฮฮ"

"...ฉันก็ชอบมาโกโตะที่สุด"

แล้ววันนั้นทั้งสองคนก็สลับกันพูดคำว่าชอบไม่หยุด แม้ว่าฮารุจะมาส่งเขาที่บ้านเรียบร้อยแล้วเขาก็ยังไม่หยุดพูดจนคนเป็นแม่หัวเราะแล้วขอให้ฮารุมานอนค้างเป็นเพื่อนเขา
 
 
 
 

"มาโกโตะ เป็นอะไร?"

เสียงทุ้มหวานกับใบหน้านิ่งที่จ้องมองเหมือนต้องการไถ่ถามเรียกสติคนที่นั่งเหม่อมองกล่องข้าวในมือ... ข้าวไม่พร่องลงไปแม้แต่น้อย แต่เขาก็ไม่มีอารมณ์กินเสียแล้ว

"อ่า... โทษที ไม่มีอะไรหรอกฮารุจัง" มาโกโตะกล่าวแล้วยิ้มตาหยีให้ ฝั่งฮารุก็เหมือนรู้ว่าเขาไม่ต้องการตอบอะไรจึงหันไปสนใจข้าวกล่องหน้าปลาซาบะของตนเอง

วันนี้คุณแม่ของมาโกโตะไปโรงพยาบาลตั้งแต่เช้า ดูเหมือนว่าจะครบกำหนดคลอดน้องของเขาแล้ว ใช่... ทาจิบานะ มาโกโตะ กำลังจะได้เป็นพี่คน แม้ว่าควรจะดีใจแต่กลับไม่สามารถลบความกังวลให้หมดไปจากใจของเขาได้เลย

เขากลัว... ใช่ มาโกโตะกำลังกลัว เขาเคยเป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัวมาก่อน แต่มาตอยนี้เขากำลังจพต้องเป็นพี่ชายคนโต เขาไม่รู้ว่าตนเองจะต้องทำอย่างไร เขากลัวว่าพอน้องเกิดมาน้องจะต้องเป็นที่สนใจมากกว่าเขา เขากลัวว่าพ่อแม่จะรักเขาน้อยกว่า และที่กลัวที่สุด... คือเขากลัวว่าฮารุจะหายไปจากข้างกายเขา

คิดแล้วก็พลันต้องเหลือบมองคนข้างตัวที่กำลังใช้ตะเกียบคีบเนื้อปลาเข้าปากเล็กๆ พวกเขาทั้งสองคนอยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้ ฮารุที่เคยสูงกง่าเขาตอนนี้ตัวเล็กกว่าเขาอย่างเห็นได้ชัด แต่การดูแลเอาใจใส่นั้นไม่เคยน้อยลงเลย มาโกโตะคิดไม่ออกจริงๆว่าถ้าฮารุให้ความสนใจน้องของเขามากกว่าตัวเขาแล้วเขาจะเป็นยังไง ก็ในเมื่อฮารุเหมาะกับการเป็นพี่ชายมากกว่าเขาตั้งเยอะ

"มาโกะโตะ... อย่าคิดฟุ้งซ่าน"

".....?" จู่ๆฮารุก็พูดจาแปลกๆจนเขางง มาโกโตะเลิกคิ้วมองด้านข้างใบหน้าของคนที่ยังตั้งหน้าตั้งตากินข้าวกล่องของตัวเองอยู่อย่างสงสัย

"ไม่ว่านายจะมีน้องหรือนายจะมีใครเพิ่มเข้ามาก็ไม่มีใครสนใจนายน้อยลงแล้วทิ้งนายไว้ข้างหลังหรอก"

".........."

"ฉันก็ด้วย... จะดูแลทั้งนายและน้องๆของนายนั้นแหละ เพราะงั้นกินข้าวซะ วันนี้เราจะไปเยี่ยมคุณแม่นายกัน"

"ฮารุ..."

คงเป็นประโยคยาวที่สุดที่เขาได้ยินฮารุพูดในช่วงอาทิตย์นี้ ฮารุรู้ว่าเขากังวลเรื่องอะไร เป็นเช่นนั้นมาตลอด นั่นสินะ... เป็นมาตลอดและเขาอยากให้มันเป็นเช่นนั้นตลอดไป มาโกโตะยิ้มรับ มือหนายกกล่องข้าวมาถืออีกครั้งพร้อมจ้วงข้าวเข้าปากอย่างรวดเร็วเสียจนสำลัก เล่นเอาฮารุต้องตบแปะเบาๆที่แผ่นหลังพร้อมยื่นน้ำขวดให้

"ขอบคุณนะฮารุ แค่กๆ... ฉันชอบฮารุที่สุดเลย"

"เงียบแล้วกินไปเถอะ..."

ถึงปากจะว่าแล้วหันหน้าหนีแต่หูแดงๆกับแก้มที่เรื่อสีมันปิดกันไม่มิดหรอกนะฮารุจัง





การแข่งขันจบลงแล้ว พร้อมกับที่พวกเขารับรู้ถึงอาการบาดเจ็บของเพื่อนต่างโรงเรียนที่มีตำแหน่งเป็นคนรู้ใจของกัปตันซาเมะสึกะ เพื่อนสนิทของเขาด้วย ฮารุดูเป็นกังวลกับอาการเจ็บไหล่ของโซสึเกะ แต่คงไม่เท่าริน รายนั้นพอรู้ก็ปล่อยโฮแบบไม่เกรงใจใคร จนผลสุดท้ายแทนที่จะเป็นคนปลอบคนเจ็บ กลับกลายเป็นตัวเองที่โดนปลอบแทนเสียอย่างนั้น

"โซสึเกะ... นายมันบ้าที่สุด! ทำไมไม่บอกฉันก่อนหน้านี้เล่า!?"

"ถ้าฉันบอกนายก็ต้องร้องไห้น่ะสิ ฉันไม่อยากเห็นนายร้องไห้หรอกนะ"

"บอกตอนไหนฉันก็ร้อง! ไม่ต้องมาอ้างเลย!"

มาโกโตะอมยิ้มกับภาพของเพื่อนทั้งสองคน หลังจากนี้อะไรมันคงจะเปลี่ยนไปไม่น้อย แต่ก็หวังให้มันเป็นเรื่องดีๆ...

ร่างโปร่งต่างไซส์เดินเคียงข้างกันไปริมชายหาดประจำเมือง ที่นี่ยังสวยอยู่เสมอ ท้องฟ้าสีครามที่ไกลสุดลูกหูลูกตาพราวระยับเป็นเส้นขนานกับท้องฟ้า แม้แต่ก่อนมาโกโตะจะกลัวความสวยของมันไม่น้อย แต่มาตอนนี้เขาคงจะต้องทำตัวให้ชินได้แล้ว ถ้าทำงานพิเศษเป็นโค้ชแล้วมากลัวน้ำทะเลเหมือนเดิมคงจะไม่เข้ากันเท่าใดนัก

มาโกโตะเริ่มทำงานพิเศษเมื่อไม่นานมานี้ การได้เป็นโค้ชให้เด็กตัวเล็กๆในวัยไล่เรี่ยกับน้องชายหญิงฝาแฝดของเขาเป็นเรื่องที่สนุกไม่น้อย แม้จะยังมีเด็กบางคนที่ต้องดูแลเป็นพิเศษเขาก็ยินดี การเห็นเด็กๆชื่นชอบที่จะเล่นน้ำมันทำให้เขารู้สึกดีไม่น้อยเลย อนาคตถ้าได้ทำงานแบบนี้ต่อไปคงจะดีไม่น้อย...

พอมาคิดถึงเรื่องนี้เขาก็ชะงักไป ปีนี้เป็นปีสุดท้ายของการเป็นเรียนชั้นมัธยมปลายแล้ว พวกเขาต้องเลือกว่าจะเดินทางชีวิตไปทางด้านไหน เรียนต่อมหาวิทยาลัยดีๆที่ไกลบ้าน หรือเรียนสายอาชีพที่สามารถทำงานต่อได้เลย หรือเลือกจะไม่เรียนแล้วออกตามหาฝันของแต่ละคน ยอมรับว่าตอนแรกเขาหนักใจไม่น้อยที่ต้องกรอกรายละเอียดต่างๆของตัวเองลงในแบบฟอร์ม แต่ในเวลานี้ มันถึงเวลาที่เขาจำเป็นจะต้องเลือกแล้ว และเขาคิดว่าเขาตัดสินใจมันลงไปแล้ว

"ฮารุ... นายคิดว่าจบไปนายจะทำอะไรเหรอ?"

เอ่ยถามเสียงเบาเพราะรู้ว่าสายลมจะพัดพาคำถามไปให้คนข้างกายได้ยิน ฮารุยังคงทอดสายตามองไปยังผืนทะเลที่ตัวเองชื่นชอบ เจ้าตัวไม่ตอบคำถามเขา แต่จากสีหน้าแล้วมาโกโตะรู้ดีว่าฮารุรับฟังทุกถ้อยคำ

"ฉันน่ะ... คิดไว้แล้วล่ะเรื่องอนาคตของฉัน ถึงจะยังไม่มั่นใจก็เถอะ..."

"อนาคตของแต่ละคนเป็นสิ่งที่คนๆนั้นต้องเลือกเอง นายแค่ทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำก็พอ"

คำตอบที่ไม่คาดว่าจะได้ยินถูกเอ่ยออกมา มาโกโตะมองซีกหน้าด้านข้างของเจ้าของคำพูด อีกฝ่ายยังคงมองผืนน้ำอย่างไม่ละสายตา "นั่นสินะ... ทำในสิ่งที่อยากทำก็พอ" ตอบรับพลางเงยหน้ามองดวงดาวหลากหลายดวงที่ทอประกายอยู่บนฟากฟ้า "ดาวสวยดีแหะ..."

ใบหน้าของคนที่เอาแต่จ้องผืนน้ำดำดั่งผ้ากำมะหยี่เงยมองท้องฟ้าตามคำพูดของมาโกโตะ มองอยู่เงียบๆแต่ไม่มีใครพูดอะไร เหมือนต่างฝ่ายต่างก็มีเรื่องให้คิดอยู่ในใจอยู่แล้ว

"จะว่าไป... ตอนเด็กๆฮารุคอยช่วยฉันที่โดนแกล้งอยู่ตลอดเลยเนอะ"

".....ก็นายเป็นทาจิบานะขี้แย" ตอกกลับเสียเจ็บแสบ ถ้าเป็นแต่ก่อนคงได้สำแดงฤทธิ์ตามฉายา แต่ตอนนี้มาโกโตะเพียงแค่หัวเราะรับคำว่านั้น

"ตอนที่คุณแม่ไปคลอดรันกับเร็นฮารุก็เป็นคนปลอบฉันเนอะ"

".....ก็นายกังวลอะไรไม่เข้าเรื่องเอง"

"นั่นสินะ..."

ความทรงจำเก่าๆไหลเข้ามาเหมือนเครื่อเล่นภาพยนต์ค่อยๆรีรันกลับมาฉายซ้ำ มาโกโตะอมยิ้มให้กับภาพที่เห็นในความคิดของตนเอง ไม่ว่าจะเป็นฉากไหนตอนไหน ในความทรงจำของเขาก็มักจะมีฮารุอยู่เคียงข้างเสมอ เขาหวังให้มันเป็นเช่นนี้ต่อไป เขาหวังให้เส้นทางที่เขาเลือกครั้งนี้มันถูกต้อง

มือเรียวถูกคนด้านข้างคว้าไว้อย่างกะทันหัน ฮารุชะงักฝีเท้าที่เดินอยู่พร้อมหันหน้ามามองคนที่กระทำการอุกอาจกับเขา ดวงหน้าคมที่ฮารุเคยเห็นว่ายิ้มแย้มทุกครั้งที่เจอกัน ยามนี้กลับดูนิ่งและจริงจังเสียจนคำประท้วงที่ตั้งใจจะพูดถูกกลืนหายไปในลำคอ เขาได้ยินเสียงพลุจากที่ไหนสักแห่งดังเข้ามาในหู แต่มันกลับไม่ดังให้รับรู้ถึงในสมอง เมื่อมาโกโตะเอ่ยกล่าวคำบางคำขึ้นมาเสียก่อน

"ฮารุ... คือว่านะ..."

ค่ำคืนนั้นดอกไม้ไฟแตกกระจายเป็นแสงสีงามหลากหลายสีอยู่เบื้องหลังของเขาทั้งคู่...





"มา... ...โตะ มาโกโตะ... มาโกโตะ!"

เสียงทุ้มหวานอันคุ้นหูค่อยๆดังเข้ามาในโสตประสาทที่เริ่มตื่นตัว เปลือกตาสีอ่อนขยับช้าๆก่อนจะลืมตาขึ้นมามองภาพมัวที่คลับคล้ายคลับคราว่าจะเป็นคนที่แสนคุ้นเคยซึ่งนอนอยู่บนเตียงข้างเขาตั้งแต่เมื่อคืนวาน

"อืม... ฮารุ อรุณสวัสดิ์..."

มาโกโตะในสภาพงัวเงียเต็มที่เอ่ยทักทายตามมารยาทแต่ยังไม่วายนอนแผ่หราขยี้ตาจากความง่วงงุนเต็มที่ ฝ่ายผู้มาปลุกยืนมองจากข้างเตียงในชุดผ้ากันเปื้อนตัวเดียวกับกางเกงว่ายน้ำดั่งที่เป็นประจำเช่นทุกวัน ฮารุมองคนขี้เซานิ่ง ดูว่าวันนี้อีกฝ่ายจะมาไม้ไหน

"ฮารุ~ อรุณสวัสดิ์ไง... อรุณสวัสดิ์" เห็นว่าอีกคนไม่ยอมทำตามใจทั้งที่รู้ว่าเขาต้องการอะไรก็เอ่ยประท้วง พร้อมทำปากจู๋ใส่แบบไม่ยอมลืมตาตื่น

"นายเป็นเด็กหรือไง..."

"ไม่เป็นเด็ก เป็นแฟน ไหนมาจูบอรุณสวัสดิ์แฟนหน่อยครับ"

"ชิ..."

เพราะพูดจาน่ารักหรอกนะถึงได้ยอม... ร่างบางเดินเข้าไปใกล้ก่อนปีนขึ้นเตียงนอนไปหาคนเจ้าเล่ห์ที่เพิ่มดีกรีความกะล่อนขึ้นทุกวัน เจ้าเด็กน้อยขี้แยในอดีตหายไปไหนเสียแล้ว ตอนนี้มีแต่วาฬยักษ์เอาแต่ใจแถมขี้อ้อนตรงนี้แทนเสียอย่างนั้น

ริมฝีปากเล็กอมชมพูที่ดึงดูดสายตามาโกโตะอยู่บ่อยครั้งแนบลงมาที่แก้มกร้าน ทันทีที่รู้สึกถึงสัมผัสวงแขนแกร่งก็คว้าเอวอีกฝ่ายไว้แน่นไม่ยอมปล่อย "มาโกโตะ!" ฮารุเอ่ยประท้วงเมื่อโดนรัดร่างให้มาเกยบนอกอีกฝ่าย "วันนี้ต้องทำงาน..." หาข้ออ้างไปเรื่อยเพื่อจะได้ไม่ต้องต่อความยาวสาวความยืดให้โดนลวนลามอีก

ทำไมเขาจะจำไม่ได้ว่าวันนี้ฮารุต้องไปทำหน้าที่เชฟให้กับร้านอาหารที่อีกคนไปทำงานพิเศษอยู่ ฮารุทำงานที่ร้านนั้นตั้งแต่เดือนแรกที่พวกเขาย้ายมาอยู่ด้วยกันที่โตเกียวเพื่อที่มาโกโตะจะได้เรียนต่อ และฮารุจะได้ผันตัวเองไปฝึกฝีมือด้านการทำอาหาร แต่ฮารุก็ยังไม่ทิ้งลายที่ชอบว่ายน้ำและเคยเป็นนักกีฬามาก่อน คนตัวเล็กยังคงไปว่ายน้ำและไปช่วยเขาสอนเด็กๆอยู่เสมอทุกครั้งที่มีโอกาส

มาโกโตะยิ้มตาหยีให้คนที่นอนเกยบนตัวเขาอีกครั้ง แต่กลับไปนิ้วสองนิ้วมาหยิกที่แก้มแทน "ปล่อยแล้วไปกินข้าว... นายตื่นสายนะวันนี้"

"ก็ฝันถึงเรื่องสมัยก่อน ถ้าไม่ปลุกคงหลับอีกนานเพราะในใันมีความสุขมาก"

"ตอนนี้ไม่สุข?"

ตากลมจ้องใบหน้าอย่างเอาเรื่อง ฮารุยามอยู่กับเขามักทำสีหน้าหลากหลายกว่าที่คนอื่นๆๆด้เห็น เป็นการแสดงออกว่าเขานั้นเป็นคนสำคัญและพิเศษมากพอที่จะได้มองทุกท่วงท่าการกระทำของร่างบางนี่

"สุขมาก... จะมากกว่านี้ถ้านายจะช่วยจูบอรุณสวัสดิ์ที่ปากไม่ใช่ที่แก้ม โอ้ย!"

มาโกโตะหัวเราะไปกุมแก้มที่โดนบิดไป ท่อนแขนอันอบอุ่นยอมปล่อยเอวบางแต่โดยดีห่อนจะโดนทำร้ายเข้าอีก ฮารุลุกจากเตียงนอนเดินลิ่วไปนอกห้องนอนอย่างรวดเร็ว ไม่วายส่งเสียตามมากระตุ้นคนบนเตียงอีกครั้ง "ไม่รีบมาในห้านาทีอดกินข้าว"

"ครับๆ~ ไปแล้วครับ ฮารุ..."

".....?"

"ฉันรักฮารุนะ"

".....ห้านาที เจ้าบ้ามาโกโตะ"

ได้เห็นหน้าแดงๆก็หัวเราะชอบใจ มาโกโตะก้าวลงเตียงมาจัดการกับที่นอนหลังใหญ่ที่บัดนี้ยับยู่ยี่ไม่น้อย รอยยิ้มประดับที่มุมปากอีกครั้งเมื่อภาพความฝันหลังสุดฉายซ้ำขึ้นมาอีกครั้ง





"ฮารุ... คือว่านะ..."

"?" คิ้วเรียวขมวดชนกันอย่างงงวยในการกระทำของเพื่อนสนิท ปต่ฮารุก็ยืนนิ่งรอฟังคำพูดต่อไปจากคนตรงหน้า

"ไปโตเกียวกับฉันเถอะ ไปอยู่ด้วยกัน"

"....."

"ฮารุบอกเองว่า อนาคตของแต่ละคนเป็นสิ่งที่คนๆนั้นต้องเลือกเอง ฉันแค่ทำในสิ่งที่ฉันอยากทำก็พอ..." มาโกโตะสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ก่อนเอ่ยต่อให้จบประโยค "ฉันอยากอยู่กับฮารุไปตลอดชีวิต เพราะงั้น... ไปกับฉันเถอะนะ"

จบประโยคเสียงรอบข้างก็เงียบลง พลุที่เคยสาดแสงให้เห็นก็เริ่มหมดไป แม้จะมีเสียงน้ำทะเลที่พัดกระทบฟังและเสียงพลุอีกดอกที่อยู่ไกลออกไปมากแต่มาโกโตะก็รู้สึกว่ารอบข้างนั้นเงียบสงัด เงียบจนได้ยินแต่เสียงหัวใจตัวเอฃที่เต้นระรัวดังสนั่นในอก

ฮารุมองหน้าเจ้าของคำพูดด้วยความตื่นตะลึง สายตาทอดมองความจริงจังบนใบหน้าของมาโกโตะ เด็กน้อยในสมัยก่อนโตขึ้นมากเสียจนเขาต้องเงยหน้ามองแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ...

มาโกโตะเกือบจะคิดว่าตนหใดหวังไปแล้วจนกระทั่งหัวกลมๆของฮารุขยับขึ้นลงช้าๆ พร้อมรอยยิ้มที่นานๆครั้งจึงจะได้เห็น รอยยิ้มที่มาโกโตะชอบมากที่สุด...

"ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะดูแลนายเอง ไม่ทิ้งนายไว้ข้างหลังหรอก"



 
 

ยิ่งคิดยิ่งต้องยิ้ม การเลือกอนาคตในวันนั้นจนทำให้มีเขาและฮารุในวันนี้เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องจริงๆ

ฮารุที่เคยดูแลเขามาตลอด คอยปกป้องในยามที่โดนกลั่นแดล้ง
ฮารุที่คอยให้กำลังใจเขา ไม่เคยทอกทิ้งเขาในเวลาที่เขาท้อแท้
ฮารุที่คอยอยู่เคียงข้างในเวลาที่เขาต้องการ แม้ไม่ต้องพูดฮารุก็จะมาอยู่ข้างๆ
ฮารุที่มอบความรัก ความอบอุ่น ความรู้สึกพิเศษให้แก่กัน
ฮารุที่คอยเข้านอนพร้อมเขา บอกรักเขา จับมือเขาไว้ไม่ปล่อย
ฮารุคนที่กำลังทำอาหารรอเขาอยู่ข้างล่างในตอนนี้
ฮารุคนนั้นจะรู้มั้ยนะว่า



มาโกโตะรักฮารุมาก



おわり
 
 

 ■  ■  ■  ■  ■  ■  ■  ■  ■  ■


 

ตุ๊กแกรักแป้งมากหรือจะสู้มาโกโตะรักฮารุมาก 55555


พล็อตเรื่องไม่มี มันคือความชั่ววูบมากจริงๆค่ะ คือเห็นชื่อเรื่องนี้มาสักพักก็เอามาแปลง แล้วเจอรูปวาดในพิกซีพอีกก็เลยได้เรื่องนี้มาแบบงงๆ อาจจะมีคำผิดบ้างเพราะยังไม่ได้เกลาเลย ต้องขอโทษด้วยนะคะ


Free! ตอนล่าสุดก็ยังสนุกเหมือนเคย ดีใจที่คู๋โซรินเขาเข้าใจกันดี แถมยังได้เห็นโซในมาดพระเอกโชโจด้วย สุดยอดไปเลยนะคะ  กรี๊ดกร๊าดกันทั้งทีแอล นี่ไม่ได้ดูสดก็กรี๊ดไปกับเขาด้วย แต่พอมาเจอตัวอย่างตอน 11 เข้าไป บอกเลยว่าใจร้าวค่ะ ร้าวจนต้องมาลงกับฟิค!!! เลยได้เรื่องนี้มา แอ่แฮ่


ขอบคุณที่ติดตามจนถึงตอนนี้ค่ะ

Comment

Comment:

Tweet

@bluepowderblue มาโกะจังมีความหื่นอยู่ในตัวค่ะเพียงแต่ปกปิดเอาไว้ลึกๆ ฮาาา   ส่วนฮารุนี่คงตายตัวแล้วว่าต้องเป็นคนทำอาหาร... อ่า ซาบะนั่น 555555

#2 By It's me Annew ♥ on 2014-09-08 14:29

มาโกะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นนะคะ (หื่น)
ฮารุไม่ว่าจะผ่านไปเท่าไหร่ ก็เป็นแม่สีเรือนทำอาหารให้สามีตลอดเลยนะ (ซาบะ) confused smile

#1 By BluePowder on 2014-09-06 14:06