♥ [Free!'s Fiction] Future Fish ตอนที่ 1

posted on 30 Aug 2014 20:41 by annew-me in Free directory Fiction, Cartoon

 

 

Future Fish



Title :  Future Fish
Fandom : TV アニメ Free! Iwatobi High School Swimming Club
Pairing : Tachibana Makoto x Nanase Haruka
Rate : PG


คำเตือน : ฟิคชั่นเรื่องนี้มีเนื้อหาแนวชายรักชาย หากไม่ประสงค์เสพรบกวนกดมุมปุ่ม 'X' ที่มุมขวาบนนะคะ



การปฐมพยาบาลเบื้องต้นเป็นเรื่องง่าย ๆ เพียงแค่มีอุปกรณ์ปฐมพยาบาล ความรู้ และสัญชาตญานในการดูแลตัวเองก็พอจะจัดการให้ผ่านขั้นตอนก่อนถึงมือแพทย์ได้

แล้วถ้าจะทำแผลให้เงือกนี่ต้องใช้การปฐมพยาบาลขั้นในกันนะ?




หางสีฟ้าอ่อนเหลือบเงินกระตุกเบา ๆ เมื่อสำลีชุบแอลกอฮอล์กดซับบาดแผลถลอก ปลายหางสะบัดน้อย ๆ คิ้วขมวดมุ่นจากความแสบด้วยฤทธิ์ของน้ำสีฟ้าที่ตนไม่รู้จัก ตากลมคู่สวยมองสำลีที่อยู่ในมืออีกฝ่ายอย่างนิ่ง

"...เขาเรียกว่าแอลกอฮอล์" มาโกโตะเอ่ยตอบความสงสัยที่ส่งผ่านสายตา

"แอลกอฮอล์..."

"อือ พอทาลงไปเชื้อโรคจะตาย แผลจะได้ไม่บวมไง"

ตากลมยังคงจ้องมองทุกการกระทำของมาโกโตะ นึกสงสัยในตัวชายหนุ่มไม่น้อย ตอนเจอกันทำหน้าตกใจ แล้วก็มาทำหน้าตาหวาดกลัวว่าจะโดนเขากิน แล้วก็ทำหน้าเป็นห่วงเมื่อเห็นแผลเขา มาตอนนี้ยังทำหน้าจริงจังเสียอีก ช่างเป็นมนุษย์ที่แปลกไม่น้อย

แต่กระนั้นก็ยังอบอุ่น... อบอุ่นเหมือนยามที่ว่ายไปตามกระแสน้ำ แหวกสายธาราในทะเลลึกเพื่อเที่ยวเล่นไปเรื่อย ๆ แล้วมีสายน้ำที่ทวนกระแสมาห้อมล้อมตัวไว้ ชายหนุ่มให้ความรู้สึกเช่นนั้น

"แผลไม่ลึกเท่าไหร่ ไปโดนอะไรมาเหรอ? ถ้า... เอ่อ... อืมมม ถ้าคุณ... ไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร"

มาโกโตะพูดอย่างตะกุกตะกัก ไม่รู้ว่าคำถามเซ้าซี้จนทำให้อีกฝ่ายรำคาญใจหรือไม่ ดูจากท่าทางเงียบ ๆ แล้วคงไม่ใช่เงือกที่ชอบพูดนัก แถมทั้งคู่ก็ไม่สนิทกันถึงขนาดจะถามได้ทุกเรื่อง จะว่าไปแม้แต่ชื่อก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ

"นานาเสะ ฮารุกะ"

"ห๊ะ?"

มองใบหน้างง ๆ ของมนุษย์หลายหน้าแล้ววงหน้าได้รูปก็หันหนีไปอีกฝั่งโดยไม่เอ่ยอะไรอีก หางสีสวยฟาดลงกับพื้นอย่างขัดใจ ก็เห็นทำท่าเหมือนจะเรียกแต่ก็เรียกไม่ถูกถึงได้บอกหรอกนะแต่มาทำหน้างงอีกคืออะไร มนุษย์นี่เข้าใจยากเสียจริง

"แล้วนานาเสะคุง..."

"ฮารุ"

"ห๊ะ?" เสียงอุทานแบบไม่เข้าใจกับหน้างง ๆ ที่ได้เห็นอีกครั้งชวนให้หงุดหงิดมากกว่าเดิม มนุษย์เข้าใจยากคนนี้นี่!

มาโกโตะมองนาย(?)เงือกผู้ไม่อาจคาดเดาความคิดได้ด้วยสีหน้าทำอะไรไม่ถูก ดูเหมือนฮารุจะไม่ค่อยพอใจที่เขาเรียกนามสกุลอย่างนั้นสินะ?

 

“เอ่อ... งั้น หางฮารุไปโดนอะไรมาเหรอ?”

 

เหมือนว่าจะพอใจเมื่อตาสีฟ้าสดใสเหลือบมามองใบหน้าของเขาอีกครั้งหลังจากที่เชิดหนีไปอีกด้าน นายเงือกที่มีทีท่าเหมือนไม่สนใจอะไรนอกจากสำลีชุบแอลกอฮอล์และการต่อปากต่อคำกับมาโกโตะก้มมองรอยแผลถลอกบริเวณหางสีฟ้าเหลือบเงินของตัวเอง ก่อนหน้าหวานจะหงอยลงเมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนจะมาเจอกับมาโกโตะที่นั่งอยู่ตรงชายหาดไม่ไกลจากที่เขาขึ้นมาเท่าไหร่นัก

 

เมื่อเห็นว่าอีกคนไม่ยอมตอบอะไรมาโกโตะก็เลือกที่จะไม่ย้ำคำถามอีก เขาคิดว่าเรื่องที่อีกฝ่ายเจอคงจะไม่ใช่เรื่องดีที่อยากจะเอ่ยออกมานัก และน่าจะเป็นเรื่องที่หนักพอที่สิ่งมีชีวิตในตำนานจะยอมกล้าออกมาสู่โลกมนุษย์ที่ตนไม่คุ้นเคยได้ มาโกโตะถอนหายใจน้อย ๆ ตัดสินใจที่จะเปลี่ยนเรื่องคุยก่อนที่บรรยากาศมันจะอึดอัดมากไปกว่านี้

 

“ฉันชื่อมาโกโตะ ทาจิบานะ มาโกโตะ” ได้ผลทีเดียวเมื่อฮารุละสายตาจากหางตัวเองมามองเขา ชายหนุ่มส่งยิ้มตาหยีอันเป็นเอกลักษณ์ของตัวเองให้กับอีกฝ่าย “ยินดีที่ได้รู้จักนะฮารุจัง”

 

“อย่ามาเติมจังใส่ท้ายชื่อคนอื่นนะ...”

 

สิ่งมีชีวิตในตำนานยู่หน้ามุ่นคิ้วอย่างไม่พอใจ ปลายหางที่ฟาดลงพื้นอีกหนึ่งคำรบเป็นเหมือนคำเตือนว่าถ้ากล้าเรียกชื่อแปลก ๆ แบบนั้นอีกมันจะลอยไปฟาดแบบไม่เกรงใจคนที่มีบุญคุณเลยแม้แต่น้อย มาโกโตะมองสีหน้าและท่าทางโดยไม่ว่าอะไร เพียงแค่ยิ้มให้แล้วจัดการเก็บอุปกรณ์ทำแผลที่วางระเกะระกะให้เข้าที่ พลันนึกขึ้นได้ถึงเรื่องสำคัญอีกเรื่องนึงของคืนนี้

 

“แผลเรียบร้อยแล้วล่ะ ไม่เกินสามวันคงจะตกสะเก็ด ฮารุจะกลับทะเลไหม? ฉันจะอุ้มไปส่ง”

 

“.....ไม่อยากกลับ” บ่นงึมงำในลำคอพลางยกหางตัวเองมาชันแล้วกอดไว้ ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลมองสบกับมาโกโตะ แม้จะดูเหมือนเป็นการมองเช่นปกติทั่วไป แต่แววไหวระริกที่ฉายอยู่วูบนึงก็พอให้เขาเข้าใจว่าร่างตรงหน้านี้ยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับเรื่องที่ผ่านมาเมื่อไม่นานเท่าไหร่ ท่าทางเหมือนเด็กที่ต้องการความช่วยเหลือชวนให้ร่างสูงอดไม่ได้ต้องส่งมือไปลูบเบา ๆ ที่เรือนผมนิ่มสีดำขลับ ทำตัวเหมือนน้องชายกับน้องสาวสมัยยังเด็กเสียจริง

 

แม้จะตกใจที่อยู่ ๆ มนุษย์กล้ามาลูบหัวโดยไม่ขออนุญาตแต่ฮารุไม่แสดงปฏิกิริยาใดออกไป เพียงแค่นั่งอยู่เงียบ ๆ ปล่อยให้ฝ่ามืออุ่นปลอบประโลมความรู้สึกที่ตีวนกันภายในหัว

 

คนคนนี้แปลก ยิ่งอยู่ด้วยก็ยิ่งแปลก แต่เป็นความรู้สึกแปลกที่แสนจะชวนให้สบายใจ และความรู้สึกสบายใจนั้นผลักดันให้หัวกลม ๆ เป็นฝ่ายเอียงเข้าหามืออุ่นที่ทำท่าจะผละจาก มาโกโตะเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนฉายรอยยิ้มละมุนพลางใช้นิ้วเกลี่ยสลับไล้เส้นผมอีกฝ่ายไม่ยกออกอย่างที่ตั้งใจไว้แต่แรก

 

“งั้นวันนี้ฮารุค้างที่บ้านฉันก่อนแล้วกันนะ สบายใจแล้วค่อยกลับก็ได้”

 

ได้ฟังดังนั้นฮารุก็หันควับมองเจ้าของคำพูด ดวงตาไหวระริกบนหน้านิ่ง ๆ นั้นคล้ายจะแสดงออกให้รู้ว่าตนดีใจกับสิ่งที่ได้ยิน “นาย... จะไม่เอาฉันไปให้พวกมนุษย์ไม่ดีใช่ไหม...” ถามคำถามเสียน่ารักจนคนใจดีต้องยิ้มแห้งอย่างเก้อ ๆ ช่วยมาขนาดนี้จะให้เอาไปให้คนอื่นก็ออกจะใจร้ายเกินไปหน่อยล่ะมั้ง

 

“ไม่หรอก แต่ฉันว่าเรามีเรื่องสำคัญกว่านั้นให้ต้องคิดก่อน”

 

“..........?”

 

“ฮารุต้องนอนในน้ำหรือเปล่า บ้านฉันมีแค่อ่างน้ำเล็ก ๆ คงไม่พอหางฮารุแน่เลย.....”

 

 

 

 

“รอยหางมาจากตรงนี้ ไปหยุดที่ริมหาดทางด้านเหนือแล้วขาดหายไป...”

 

เสียงบ่นพึมพำดังจากร่างโปร่งที่เดินตามรอยบนหาดทราย ข้างกันนั้นมีเด็กหนุ่มเรือนผมสีบลอนด์เดินตามไม่ห่างพลางสอดส่ายสายตาไปมารอบตัวอย่างตื่นเต้น บางทีก็มีคำพูดอย่าง “ดูนั้นสิเรย์จัง!” หรือ “อ้ะ ตรงนั้นมีปะการังแห้ง ๆ ด้วย!” ดังมาให้ได้ยินเป็นพัก ๆ

 

“ขาดหายไปแล้วตามด้วยรอยเท้าคนงั้นเหรอ... หรือว่าจะเปลี่ยนได้แล้ว”

 

“เรย์จัง! ตรงนั้นมันใช่แมงกระพรุนมั้ย?”

 

“แมงกระพรุนไม่มาเกยตื้นเดือนนี้หรอกครับนางิสะคุง... แล้วก็ช่วยเงียบสักครู่ครับ ผมลำดับความคิดไม่ถูกเพราะเสียงของคุณนั่นแหละ” ชายหนุ่มที่โดนเรียกว่า เรย์คุง เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายแล้วหันไปให้ความสนใจกับรอยบนพื้นทรายต่อ “หรือว่าโดนใครพาไปแล้ว...”

 

“นี่เรย์จัง... เราจะเจอฮารุจังใช่มั้ย...”

 

ใบหน้าที่สดใสร่าเริงหงอยลงเมื่อสดับฟังประโยคพึมพำสุดท้ายจากเพื่อนของตน เขาไม่คิดว่าเรื่องราวมันจะเป็นแบบนี้ ไม่คิดว่าเพื่อนที่สนิทกันมาตั้งแต่เด็กจะตัดสินใจหนีมาโดยไม่บอกอะไรใครทั้งนั้น แม้แต่เขาหรือเรย์จังก็ตาม

 

นิ้วเรียวขยับกรอบแว่นให้เข้าที่ เหลือบมองหน้าที่หมองลงแล้วหันไปมองรอยลากที่เริ่มจากชายหาดไปจรดกับรอยเท้าซึ่งหายไปบนถนนเลาดยางซึ่งนำทางสู่หมู่บ้านด้านบน “ต้องเจอครับ” เขาพูดพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง “ยังไงเราก็ต้องพารุ่นพี่ฮารุกะกลับไปให้ได้”

 

นางิสะมองคนด้านข้างที่พูดอย่างมั่นใจแล้วยิ้มกว้างเต็มใบหน้า “นั่นสิเนอะ...” ว่าแล้วก็ชูมือขึ้นสูงก่อนประกาศกร้าวเสียงดังฟังชัดแบบไม่กลัวว่าคนที่เผอิญผ่านมาจะปากระป๋องเขวี้ยงด้วยความรำคาญแม้แต่น้อย

 

“ยังไงพวกเราก็จะพาฮารุจังกลับคืนสู่ทะเลให้ได้!”

 

つづく

 
 ■  ■  ■  ■  ■  ■  ■  ■  ■  ■
 
 
อิยะฮะฮะ(?) หลังจากหายไปนานแบบนานมากตอนแรกของฟิคยาวก็มาแล้วค่ะ แต่รู้สึกว่าจะยังสั้นอยู่ เพราะตอนนี้พล็อตมาจบตรงนี้พอดีค่ะ แหะ ๆ
 
บอกตามตรงว่าแต่งยาก โดยเฉพาะบทพูดของฮารุ ก็ดูความซึนของเจ้าตัวสิคะ ถ้าแต่งแหวกแนวออกไปเลยมันก็ไม่ใช่ฮารุน่ะสิ! เลยต้องคิดบทพูดและท่าทางของฮารุมากขึ้นกว่าปกติค่ะ ไม่รักจริงไม่ทำนะเนี่ย  (〇´∀`〇)
 
ว่าแต่ดู Free! Eternal Summer ตอนล่าสุดแล้วเป็นยังไงบ้างคะ บอกได้เลยว่าปวดตับทั้งจากเนื้อเรื่องและกระแสตอบรับ (ฮา) แต่เราจะลุ้นตอนต่อไปกันค่ะ ทุกคนอย่าดราม่ากันมากนะ อีกไม่นานเท่านั้น ความฝันของเราจะเป็นจริง! ฝันอะไรก็ไม่รู้ 5555555
 
ยังไงก็ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านฟิคของคนไร้สติคนนี้นะคะ (≧∇≦  )


Comment

Comment:

Tweet

ฮารุเหมือนแมวมากกว่าปลาXD นึกถึงแมวไม่พอใจแล้วเอาหางทุบพื้นเลยค่ะ แถมอา...เอาหัวไถมือด้วย>/////< *ดาเมจ รออ่านต่อค่ะ>w<
อ๊ากกกกกกก ลูบหัว >///<
ชอบการที่มาโกะแสดงความอ่อนโยนใจดีกับฮารุมากเลยค่ะ แงงงงง
แล้วก็ชอบการที่ฮารุรู้สึกวางใจในตัวมาโกโตะด้วย น่าร้ากกกกก
ชักสงสัยแล้วสิว่าอะไรทำฮารุจังให้ยอมออกจากทะเลแล้วปรากฏตัวให้มนุษย์เห็น ทั้งๆที่ไม่มีอะไรประกันได้แท้ๆว่าคนที่จะเจอเป็นคนดีหรือไม่ดี งืออออออออ 
รอตอนต่อนะคะ :D

#1 By projectZORO on 2014-08-30 21:15