♥ [Free!'s Fiction] Future Fish Intro

posted on 08 Aug 2014 16:28 by annew-me in Free

 

Future Fish

 
 
 
Title :  Future Fish
Fandom : TV アニメ Free! Iwatobi High School Swimming Club
Pairing : Tachibana Makoto x Nanase Haruka
Rate : PG

 

 

คำเตือน : ฟิคชั่นเรื่องนี้มีเนื้อหาแนวชายรักชาย หากไม่ประสงค์เสพรบกวนกดมุมปุ่ม 'X' ที่มุมขวาบนนะคะ

   

 

ผืนน้ำสีฟ้าสะคราญตายามกลางวันกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ายผ้าเนื้อกำมะหยี่ไหวเป็นระลอกเมื่อโต้ลม เสียงคลื่นกระทบชายหาดดังเป็นจังหวะแม้ว่าในยามค่ำคืนไร้แสงจันทร์เช่นนี้จะทำให้ระดับน้ำลดต่ำลงไปไม่น้อย หากแต่ความน่ากลัวที่เมื่อมองดูแล้วไม่อาจหยั่งถึงสุดขอบเบื้องล่างได้นั้นไม่ได้ลดลงตามระดับน้ำซ้ำยังเพิ่มมากขึ้นเสียอีก

นัยน์ตาที่ยามปกติเป็นสีเขียวเข้มจ้องมองผืนน้ำที่อยู่ห่างไปไม่ไกลด้วยสีหน้าอ่านไม่ออก เจ้าตัวนั่งมองความดำสนิทตรงหน้าอยู่นานพอควร เรื่องมากมายหลั่งไหลอยู่ในหัวเต็มไปหมด


เขาเกลียดทะเล


ทะเลที่ดูน่ากลัว ทะเลที่กว้างใหญ่ราวกับจะกลืนกินได้ทุกสิ่งอย่างไม่เว้นแต่ชีวิตของมนุษย์

พลันเจ้าตัวก็คิดไปถึงเรื่องราวสมัยเด็กที่คุณลุงชาวประมงแถวบ้านซึ่งสนิทกันอยู่ไม่น้อยออกเดินทางหาปลาใจกลางทะเลตามปกติแต่เพราะวันนั้นเกิดมีพายุเขา เรื่องที่แล่นหาปลาแล้วกลับฝั่งไปทันจึงโดนโจมตีเข้าเต็มๆ หลังจากนั้นคุณลุงคนนั้นก็ไม่กลับมาอีกเลย เรื่องเลวร้ายนั้นช่างสะเทือนใจเด็กตัวน้อยๆยิ่งนัก


แถมเวลามองทะเลก็เหมือนจะจำอะไรบางอย่างที่ลืมไปแล้วได้ แต่ก็ไม่รู้ว่าลืมอะไรไป...


"เฮ้อ~"

"นายเป็นอะไร...?"

เสียงทุ้มเจือหวานที่ดังขึ้นประกอบกับดวงตาสีน้ำเงินเข้มคู่สวยที่มองมาทำให้มาโกโตะรู้สึกเหมือนตนกำลังจะโดนดูดเข้าไป ตาประสานตาให้ความรู้สึกเหมือนนานเป็นแรมปีกว่าจะเรียกเสียงกลับคืนได้

"ปะ เปล่า... ครับ..."

ตอบด้วยเสียงที่ค่อยๆเบาลงเมื่อเห็นสิ่งผิดปกติที่เคลื่อนไหวล้อแสงจันทร์อยู่หลังของหนุ่มปริศนาเบื้องหน้า หางสีฟ้าสวยประดับด้วยเกล็ดปลาสะท้อนแสงจันทร์ดูสวยเตะตา หางค่อยๆแกว่งๆช้าๆระพื้นทราย มาโกโตะไล่มองตั้งแต่ปลายหาง มาจรดถึงหน้าท้องเนียนมีหลุมสะดือเล็กๆที่ดูเข้ากันอยากบอกไม่ถูก ก่อนจะมองสูงจนถึงหน้าอก...


ผู้ชาย... แต่มีหาง... เงือกผู้ชาย?


ตอนเด็กๆมาโกโตะมักได้ยินพวกผู้ใหญ่เล่าว่าที่ทะเลนอกจากจะมีปู ปลา หอย หรือพวกสัตว์ตามท้องทะเลลึกแล้วก็ยังในทะเลยังมีสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าเงือก สิ่งมหัศจรรย์ที่หาคำอธิบายไม่ได้ ไม่รู้ว่าพวกเขามาจากไหนและมาถึงนานเท่าไหร่แล้ว แถมพอถามหาคนที่เห็นพวกผู้ใหญ่ก็มักจะตอบว่า 'หากโดนเห็นเงือกจะจับคนที่เห็นตนกินเป็นอาหาร'

มาโกโตะไม่รู้ว่าตนทำหน้าตลกขนาดไหน แต่มั่นใจว่าปากที่พะงาบๆเพราะพูดอะไรไม่ออกกับท่าผงะถอยหลังมันต้องตลกมากแน่ๆ

"งะ... เงือก? จะโดนกินเหรอ..."

ได้ยินฝ่ายมนุษย์พูดเช่นนั้น ใบหน้าสวยพลันหันควับสีหน้าเปลี่ยนเป็นทมึงทึง สายตาจ้องเขม่นด้วยความไม่พอใจแม้จะดูไม่ต่างจากยามแรกที่ได้เห็นแต่มาโกโตะก็สัมผัสได้ถึงความโกรธนั้น

"เงือกไม่กินมนุษย์..." ถ้อยคำกังวาลใสสะท้อนใบหู แม้จะโกรธแต่กลับไม่ขึ้นเสียงใส่คนที่เข้าใจผิดแต่อย่างใด "ไร้สาระ..." แต่จงใจพูดกระแทกซึ่งๆหน้าเลยต่างหาก

"ขะ... ขอโทษ"

ยอมเอ่ยรับผิดแต่โดยดีเมื่อรู้สึกว่าตนเองเป็นฝ่ายเสียมารยาทจนทำให้เงือกต้องอารมณ์เสีย ว่าแล้วก็แอบเหลือบมองใบหน้าง้ำงอที่ดูจะดีขึ้นจากเมื่อครู่ แถมพออารมณ์ปกติแล้วยังจะมามองจ้องเขาเหมือนเขาเป็นของแปลกทั้งที่สิ่งแปลกปลอมบนบกนี้คือตัวเองแท้ๆ

"อ๊ะ! หางนายมีแผลนี่! เลือดออกด้วย ต้องรีบทำแผล!"

มาโกโตะเพิ่งสังเกตเห็นรอยแผลที่ดูเหมือนรอยแผลจากฟันแหลมคมบนหางอีกฝั่ง ตอนแรกมัวแต่ตกใจแต่พอมามองดีๆรอยเลือดสีเงินอ่อนๆที่ลากมาตามทางก็เยอะพอควร ทั้งที่ดูน่าจะเจ็บมากแต่เงือกที่สะบัดหางไปมากลับไปเอ่ยร้องเจ็บแม้แต่น้อย

".....ไม่จำเป็น"

"จำเป็นสิ! ฉันจะพานายกลับบ้าน ไปทำแผลแล้วค่อยคุยกัน!"

ไม่รอให้เงือกที่บาดเจ็บเอ่ยปฏิเสธ อ้อมแขนแกร่งก็อุ้มร่างเพรียวขึ้นสู้อ้อมอกแล้วก้าวขากลับไปบ้านตนด้วยความเร่งรีบ

"นาย..."

"หือ?"

"...ข... ขอบคุณ"

แม้จะเป็นกลางดึกแต่แสงจันทร์ที่ส่องแสงลงมากระทบผิวแก้มที่เริ่มเห่อแดงขึ้นมานั้นทำให้มาโกโตะรู้ว่าคนที่พูดขอบคุณเขินมากขนาดไหน เขาจึงไม่พูดอะไรเพียงแค่ยิ้มเป็นการตอบรับเท่านั้นพลางก้าวเท้ามุ่งสู่บ้านอันแสนอบอุ่นของตน

 

つづく

 ■  ■  ■  ■  ■  ■  ■  ■  ■  ■
 
 
ฟิคเรื่องยาวเรื่องแรกของเรามาแล้วค่ะ
 
ประเดิมด้วยนายเงือกกับหนุ่มยาซาชี่ของเรานั่นเอง ขอออกตัวก่อนว่าตอนนี้แต่งแบบไร้พล็อต ไร้สติ ไร้ทุกสิ่งอย่าง แต่ไม่ปราศจากความรักต่อสองคนนี้นะคะ เขินจังเลย (〇´∀`〇)
 
หลังจากที่เจอ Free! Eternal Summer ไป ต้องขอบอกว่าฮารุกะเหมาะกับบทนายเงือกที่สุด!
ปกติเจอโดที่ฮารุเป็นนายเงือกก็ฟินแล้วนะคะ แต่ออฟฟิศเชียลยังมาอวยให้ฮารุเป็นเงือกขนาดนี้อีก แล้วจะเหลืออะไรล่ะคะ ติ่งฮารุคนนี้ขอพลีกาย 55555
 
แล้วจะพยายามเข็นออกมาเรื่อยๆโดนไม่สร้างไหใหม่ค่ะ (ทำได้เหรอ) ความจริงแล้วฟิคไททั่นก็มีพล็อตจะสร้างเรื่องยาวด้วย... ถ้าได้เข็นออกมาจะสลับกันลงค่ะ เป็นการดองไหที่เยอะที่สุดตั้งแต่ที่กลับมาแต่งฟิคแล้วนะเนี่ย หากหายไปนานสามารถจิกทึ้งได้เลยนะคะ เป็นการสร้างแรงและกำลังใจให้ผู้แต่งด้วย อุฮิ
 
ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านฟิคของคนไร้สติคนนี้นะคะ (≧∇≦  )ゎ─ぃ 

Comment

Comment:

Tweet

รอค่ะรอ *ปูเสื่อรอฮารุเงือก=v=+