♥ [Free!'s Fiction] Animals

posted on 03 Oct 2014 21:18 by annew-me in Free directory Fiction, Cartoon

 

❥Animals

 

 


Title : Animals
Fandom : TV アニメ Free! Iwatobi High School Swimming Club
Pairing : Tachibana Makoto x Nanase Haruka
Rate : R-18

 

 


คำเตือน : นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาในแนวชายรักชาย หากไม่ประสงค์เสพกดปิดได้ที่มุมขวาบนค่ะ

 

 

 

 Maroon 5 - Animals

 

 

เมื่อสัญชาตญาณสัตว์ป่าตื่นขึ้น

ผมจะไล่ล่าและกลืนกินคุณทั้งเป็น เจ้าหญิงของผม

 

 

 

ถ้อยคำบนแผ่นกระดาษเขียนด้วยปากกาหมึกสีดำและลายมือที่เรียบร้อย สำหรับคนอื่นมันอาจจะเป็นข้อความที่ดูไม่มีนัยยะอะไรเหมือนข้อความทั่วไปที่ถูกคัดลอกมาจากหนังสือนิยายเกี่ยวกับความรักของหมาป่าและสาวน้อยสุดฮิตของวัยรุ่นที่เห็นได้ตามชั้นวางในร้านขายหนังสือ แต่สำหรับคนที่ถือมันไว้กลับต่างออกไป มือขาวที่ถือเศษกระดาษสั่นน้อย ๆ ตากลมไล่อ่านตามตัวอักษรทีละตัวอีกครั้งพลันความรู้สึกไม่สบายใจก็แล่นตีขึ้นมาในอก

 

นานาเสะ ฮารุกะละความสนใจจากเศษกระดาษตรงหน้า เงยหน้าพลางกวาดสายตามองรอบห้องเลคเชอร์ประจำคลาสของตนเองเพื่อเสาะหาผู้ที่น่าจะเป็นเจ้าของกระดาษใบนี้ แต่ตอนนี้ชั่วโมงเรียนยังไม่เริ่มในห้องจึงยังโล่งไม่มีใครสักคน แม้จะมีคนทิ้งกระเป๋าไวจองที่นั่งแต่ก็ไม่ได้มีจำนวนเยอะมากเท่าไหร่นัก แล้วใครกันที่เป็นคนเอากระดาษใบนี้มาวางบนกระเป๋าของเขาที่นำวางทิ้งไว้ก่อนจะเดินไปทำธุระส่วนตัวที่ห้องน้ำเพื่อเตรียมตัวสำหรับการอยู่โยงยาวฟังอาจารย์ประจำภาควิชามาสาธยายเรื่องน่าเบื่อเช่นนี้อีกแล้ว

 

ใช่ อีกแล้ว

 

หากจำไม่ผิดกระดาษแผ่นแรกที่ได้รับเป็นเมื่อประมาณสองเดือนก่อนหน้านี้ เป็นช่วงเวลาหนึ่งอาทิตย์หลังจากที่เขาเริ่มต้นชีวิตนักศึกษาในมหาวิทยาลัยด้านกีฬาชั้นนำของโตเกียว ครั้งแรกที่ได้รับมันก็มาในรูปแบบนี้เช่นกัน เขาไปเข้าห้องน้ำ วางกระเป๋าทิ้งไว้เพื่อจองที่ และพอกลับมาอีกทีก็เห็นกระดาษแผนเล็กประมาณหนึ่งผ่ามือวางอยู่บนโต๊ะถูกทับเอาไว้ด้วยกระเป๋าของเขา บนนั้นมีใจความสั้น ๆ เป็นคำว่าสวัสดี เมื่อมองหาก็ไม่เห็นคนที่นำมาวางไว้เสียแล้ว เขาจึงทำเมินมันไปจนกระทั่ง 2-3 วันถัดมาเขาได้กระดาษอีกแผ่นที่ใหญ่ขึ้นมากว่าแผ่นแรกเสียบอยู่ในแผ่นพับของมหาวิทยาลัยที่แจกตามชื่อและชั้นของทุกคนในภาควิชา และเนื้อหาบนกระดาษแผ่นนั้นก็เป็นสัญญาณที่บอกกับเขาว่าเขากำลังถูกจับตามอง เพราะบ่นกระดาษนั้นมีใจความว่า

 

“นานาเสะ ฮารุกะ ชื่อคุณเพราะดีนะ เหมาะกับบรรยากาศรอบตัวคุณเลย ช่างว่าง... ระยะห่าง... ชวนให้ผมอยากรู้เหลือเกินว่าผมจะลดช่องว่างระหว่างเราลงได้ไหม”

 

และหลังจากนั้นทั้งกระดาษและข้อความที่ชวนให้ไม่สบายใจก็มากขึ้นเรื่อย ๆ แม้ช่วงแรกจะทำเป็นไม่สนใจเพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงจะเลิกราไปเอง แต่เขาคิดผิด ข้อความยังคงมาอย่างต่อเนื่อง และเริ่มหนักข้อขึ้นเปลี่ยนจากการวางไว้บนโต๊ะเรียน สอดตามหนังสือ เป็นส่งไปที่หอพักหรือแม้แต่สอดไว้ใต้ประตูห้อง เหมือนต้องการจะสื่อให้รู้ว่าใครคนนั้นรับรู้ทุกการกระทำของเขา และรู้ว่าจะตามหาเขาจากที่ไหน แถมข้อความที่จารึกไว้ยังน่ากลัวมากขึ้นทุกที จนทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเป็นเหยื่อ ความรู้สึกแบบนั้นช่างน่ากลัวเสียจนช่วงนี้ฮารุกะไม่กล้าแม้แต่จะเดินในทางที่ปลอดคนเพียงลำพัง

 

“ฮารุ”

 

คนที่กำลังยืนเหม่อสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงคนเรียกชื่อตนเอง เมื่อหันไปก็พบกับเจ้าของเสียงที่อยู่ในชุดเสื้อยืดคอกลมสวมทับด้วยเสื้อเชิร์ตลายสก็อตปลดกระดุมเนื้อผ้าสบาย ใบหน้าใต้กรอบแว่นที่จองมองมาเต็มไปด้วยความสงสัย และเมื่อตาคมเหลือบไปมองกระดาษที่ยังคาอยู่ในมือเล็กเขาก็รีบคว้ามันไปอ่านทันทีอย่างที่ฮารุไม่สามารถเอ่ยท้วงได้ทัน

 

“อีกแล้วเหรอ? นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้วนะ ฮารุ... เราไปแจ้งความกันดีมั้ย”

 

นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วเขาก็ไม่ทันได้นับ ทุกครั้งที่เจอกระดาษพร้อมข้อความนี้มาโกโตะจะต้องบอกให้เขาไปแจ้งตำรวจ แต่เขาคิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระและแลดูวุ่นวายมากเกินไป จึงเลือกจะไม่ทำตามข้อเสนอที่ได้รับ แน่นอนว่าครั้งนี้ก็เช่นกัน ใบหน้าใสส่ายหัว หันขวับไปอีกทางไม่มองสบดวงตาใต้กรอบแว่นแล้วเอ่ยปฏิเสธ

 

“ไร้สาระ เดี๋ยวก็เลิกไปเอง”

 

“แต่นี่มันน่ากลัวจะตายไป ดูก็รู้ว่าส่อเจตนาอยู่ชัด ๆ ถ้าเกิดฮารุโดนลักพาตัวไปล่ะฉันจะทำยังไง”

 

“มาโกโตะ ฉันโตแล้ว นั่งที่เถอะ”

 

“โธ่ ฮารุ...”

 

ไม่รอให้คนขี้กังวลได้เอ่ยอะไรอีก ฮารุกะทิ้งตัวนั่งลงกับที่นั่งประจำของตนแล้วเริ่มหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านไม่สนใจฟังเสียงงึมงำที่บนว่าอยู่ข้าง ๆ มาโกโตะทิ้งกระดาษแผ่นนั้นลงในถังขยะข้างโต๊ะเรียนแล้วหันมองเพื่อนตัวเล็กด้วยสีหน้าจริงจัง แต่เมื่อเห็นว่าฮารุคงจะไม่สนใจเขาแล้วจริง ๆ เจ้าตัวก็ยอมแพ้หยิบหนังสือเรียนขึ้นมาทบทวนอย่างจำยอม

 

ฮารุเหลือบมองร่างสูงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขากับมาโกโตะได้รู้จักกันตอนที่เข้าเรียนมหาวิทยาลัยนี้ อีกฝ่ายมาเรียนช้ากว่าเขาไปสองอาทิตย์ เห็นว่าเพราะเกิดปัญหาทางบ้านและเรื่องการย้ายตารางเรียนที่ไม่ลงตัวหรือยังไงนี่แหละเขาก็ไม่ทันได้สนใจ แต่แม้จะรู้จักกันได้ไม่นานเขาทั้งสองคนก็กลายเป็นเพื่อนสนิท (แบบที่มาโกโตะชอบเอ่ยบอกใครต่อใคร) ไปเสียแล้ว ในขณะที่มาโกโตะพูดคุยเก่ง มนุษยสัมพันธ์ดี มีเพื่อนหลายกลุ่มเขากลับชอบอยู่เงียบ ๆ ไม่สุงสิงกับใคร แต่เหมือนว่าจะเป็นเพราะเหตุนั้นแหละอีกคนถึงได้มาสนิทด้วย