♥ [Free!'s Fiction] Animals

posted on 03 Oct 2014 21:18 by annew-me in Free directory Fiction, Cartoon

 

❥Animals

 

 


Title : Animals
Fandom : TV アニメ Free! Iwatobi High School Swimming Club
Pairing : Tachibana Makoto x Nanase Haruka
Rate : R-18

 

 


คำเตือน : นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาในแนวชายรักชาย หากไม่ประสงค์เสพกดปิดได้ที่มุมขวาบนค่ะ

 

 

 

 Maroon 5 - Animals

 

 

เมื่อสัญชาตญาณสัตว์ป่าตื่นขึ้น

ผมจะไล่ล่าและกลืนกินคุณทั้งเป็น เจ้าหญิงของผม

 

 

 

ถ้อยคำบนแผ่นกระดาษเขียนด้วยปากกาหมึกสีดำและลายมือที่เรียบร้อย สำหรับคนอื่นมันอาจจะเป็นข้อความที่ดูไม่มีนัยยะอะไรเหมือนข้อความทั่วไปที่ถูกคัดลอกมาจากหนังสือนิยายเกี่ยวกับความรักของหมาป่าและสาวน้อยสุดฮิตของวัยรุ่นที่เห็นได้ตามชั้นวางในร้านขายหนังสือ แต่สำหรับคนที่ถือมันไว้กลับต่างออกไป มือขาวที่ถือเศษกระดาษสั่นน้อย ๆ ตากลมไล่อ่านตามตัวอักษรทีละตัวอีกครั้งพลันความรู้สึกไม่สบายใจก็แล่นตีขึ้นมาในอก

 

นานาเสะ ฮารุกะละความสนใจจากเศษกระดาษตรงหน้า เงยหน้าพลางกวาดสายตามองรอบห้องเลคเชอร์ประจำคลาสของตนเองเพื่อเสาะหาผู้ที่น่าจะเป็นเจ้าของกระดาษใบนี้ แต่ตอนนี้ชั่วโมงเรียนยังไม่เริ่มในห้องจึงยังโล่งไม่มีใครสักคน แม้จะมีคนทิ้งกระเป๋าไวจองที่นั่งแต่ก็ไม่ได้มีจำนวนเยอะมากเท่าไหร่นัก แล้วใครกันที่เป็นคนเอากระดาษใบนี้มาวางบนกระเป๋าของเขาที่นำวางทิ้งไว้ก่อนจะเดินไปทำธุระส่วนตัวที่ห้องน้ำเพื่อเตรียมตัวสำหรับการอยู่โยงยาวฟังอาจารย์ประจำภาควิชามาสาธยายเรื่องน่าเบื่อเช่นนี้อีกแล้ว

 

ใช่ อีกแล้ว

 

หากจำไม่ผิดกระดาษแผ่นแรกที่ได้รับเป็นเมื่อประมาณสองเดือนก่อนหน้านี้ เป็นช่วงเวลาหนึ่งอาทิตย์หลังจากที่เขาเริ่มต้นชีวิตนักศึกษาในมหาวิทยาลัยด้านกีฬาชั้นนำของโตเกียว ครั้งแรกที่ได้รับมันก็มาในรูปแบบนี้เช่นกัน เขาไปเข้าห้องน้ำ วางกระเป๋าทิ้งไว้เพื่อจองที่ และพอกลับมาอีกทีก็เห็นกระดาษแผนเล็กประมาณหนึ่งผ่ามือวางอยู่บนโต๊ะถูกทับเอาไว้ด้วยกระเป๋าของเขา บนนั้นมีใจความสั้น ๆ เป็นคำว่าสวัสดี เมื่อมองหาก็ไม่เห็นคนที่นำมาวางไว้เสียแล้ว เขาจึงทำเมินมันไปจนกระทั่ง 2-3 วันถัดมาเขาได้กระดาษอีกแผ่นที่ใหญ่ขึ้นมากว่าแผ่นแรกเสียบอยู่ในแผ่นพับของมหาวิทยาลัยที่แจกตามชื่อและชั้นของทุกคนในภาควิชา และเนื้อหาบนกระดาษแผ่นนั้นก็เป็นสัญญาณที่บอกกับเขาว่าเขากำลังถูกจับตามอง เพราะบ่นกระดาษนั้นมีใจความว่า

 

“นานาเสะ ฮารุกะ ชื่อคุณเพราะดีนะ เหมาะกับบรรยากาศรอบตัวคุณเลย ช่างว่าง... ระยะห่าง... ชวนให้ผมอยากรู้เหลือเกินว่าผมจะลดช่องว่างระหว่างเราลงได้ไหม”

 

และหลังจากนั้นทั้งกระดาษและข้อความที่ชวนให้ไม่สบายใจก็มากขึ้นเรื่อย ๆ แม้ช่วงแรกจะทำเป็นไม่สนใจเพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงจะเลิกราไปเอง แต่เขาคิดผิด ข้อความยังคงมาอย่างต่อเนื่อง และเริ่มหนักข้อขึ้นเปลี่ยนจากการวางไว้บนโต๊ะเรียน สอดตามหนังสือ เป็นส่งไปที่หอพักหรือแม้แต่สอดไว้ใต้ประตูห้อง เหมือนต้องการจะสื่อให้รู้ว่าใครคนนั้นรับรู้ทุกการกระทำของเขา และรู้ว่าจะตามหาเขาจากที่ไหน แถมข้อความที่จารึกไว้ยังน่ากลัวมากขึ้นทุกที จนทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเป็นเหยื่อ ความรู้สึกแบบนั้นช่างน่ากลัวเสียจนช่วงนี้ฮารุกะไม่กล้าแม้แต่จะเดินในทางที่ปลอดคนเพียงลำพัง

 

“ฮารุ”

 

คนที่กำลังยืนเหม่อสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงคนเรียกชื่อตนเอง เมื่อหันไปก็พบกับเจ้าของเสียงที่อยู่ในชุดเสื้อยืดคอกลมสวมทับด้วยเสื้อเชิร์ตลายสก็อตปลดกระดุมเนื้อผ้าสบาย ใบหน้าใต้กรอบแว่นที่จองมองมาเต็มไปด้วยความสงสัย และเมื่อตาคมเหลือบไปมองกระดาษที่ยังคาอยู่ในมือเล็กเขาก็รีบคว้ามันไปอ่านทันทีอย่างที่ฮารุไม่สามารถเอ่ยท้วงได้ทัน

 

“อีกแล้วเหรอ? นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้วนะ ฮารุ... เราไปแจ้งความกันดีมั้ย”

 

นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วเขาก็ไม่ทันได้นับ ทุกครั้งที่เจอกระดาษพร้อมข้อความนี้มาโกโตะจะต้องบอกให้เขาไปแจ้งตำรวจ แต่เขาคิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระและแลดูวุ่นวายมากเกินไป จึงเลือกจะไม่ทำตามข้อเสนอที่ได้รับ แน่นอนว่าครั้งนี้ก็เช่นกัน ใบหน้าใสส่ายหัว หันขวับไปอีกทางไม่มองสบดวงตาใต้กรอบแว่นแล้วเอ่ยปฏิเสธ

 

“ไร้สาระ เดี๋ยวก็เลิกไปเอง”

 

“แต่นี่มันน่ากลัวจะตายไป ดูก็รู้ว่าส่อเจตนาอยู่ชัด ๆ ถ้าเกิดฮารุโดนลักพาตัวไปล่ะฉันจะทำยังไง”

 

“มาโกโตะ ฉันโตแล้ว นั่งที่เถอะ”

 

“โธ่ ฮารุ...”

 

ไม่รอให้คนขี้กังวลได้เอ่ยอะไรอีก ฮารุกะทิ้งตัวนั่งลงกับที่นั่งประจำของตนแล้วเริ่มหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านไม่สนใจฟังเสียงงึมงำที่บนว่าอยู่ข้าง ๆ มาโกโตะทิ้งกระดาษแผ่นนั้นลงในถังขยะข้างโต๊ะเรียนแล้วหันมองเพื่อนตัวเล็กด้วยสีหน้าจริงจัง แต่เมื่อเห็นว่าฮารุคงจะไม่สนใจเขาแล้วจริง ๆ เจ้าตัวก็ยอมแพ้หยิบหนังสือเรียนขึ้นมาทบทวนอย่างจำยอม

 

ฮารุเหลือบมองร่างสูงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขากับมาโกโตะได้รู้จักกันตอนที่เข้าเรียนมหาวิทยาลัยนี้ อีกฝ่ายมาเรียนช้ากว่าเขาไปสองอาทิตย์ เห็นว่าเพราะเกิดปัญหาทางบ้านและเรื่องการย้ายตารางเรียนที่ไม่ลงตัวหรือยังไงนี่แหละเขาก็ไม่ทันได้สนใจ แต่แม้จะรู้จักกันได้ไม่นานเขาทั้งสองคนก็กลายเป็นเพื่อนสนิท (แบบที่มาโกโตะชอบเอ่ยบอกใครต่อใคร) ไปเสียแล้ว ในขณะที่มาโกโตะพูดคุยเก่ง มนุษยสัมพันธ์ดี มีเพื่อนหลายกลุ่มเขากลับชอบอยู่เงียบ ๆ ไม่สุงสิงกับใคร แต่เหมือนว่าจะเป็นเพราะเหตุนั้นแหละอีกคนถึงได้มาสนิทด้วย

 

“ก็อยู่กับฮารุแล้วสบายใจจะตาย”

 

คนหน้ายิ้มบอกกับเขาแบบนี้ ทำเอาคนที่ชื่อว่าเป็นคนมืดมนมาตลอดตั้งแต่เด็กจนโตยอมที่จะเปิดใจแต่โดยดี และเพราะมาโกโตะเป็นเพื่อนคนแรกที่เรียกว่าสนิทจนถึงขั้นมีความรู้สึกดี ๆ ให้นั่นแหละ เขาถึงไม่อยากจะให้ต้องเข้ามาเจอกับเรื่องประหลาด ๆ เช่นที่เขากำลังเจออยู่ ไม่อยากจะลากมาวุ่นวายเพราะอีกฝ่ายอาจจะเดือดร้อนได้หากว่าเจ้าของถ้อยคำปริศนาคิดจะทำอะไรที่อันตรายขึ้นมาจริง ๆ

 

แต่มันคงไม่มีเรื่องแบบนั้นหรอกมั้ง

 

คนหน้านิ่งคิดอยู่ในใจแล้วหันไปให้ความสนใจกับหนังสือตรงหน้าตนต่อ โดยที่ไม่ได้รับรู้เลยว่ายามที่ตนให้ความสนใจกับหนังสือนั้นก็มีสายตาอีกคู่ที่กำลังจ้องมองตนอยู่เช่นกัน

 

 

 

 

 

หากผมได้ลงแรงแล้วย่อมไม่มีคำว่าพอ

คุณได้ถูกหมายหัวไว้แล้ว เจ้าหญิงของผม

 

 

 

ซองกระดาษสีน้ำตาลบนพื้นห้องเรียกความสนใจจากฮารุที่เพิ่งจะกลับมาจากมหาลัยได้เป็นอย่างดี ดูเหมือนว่ามันจะถูกสอดเข้ามาทางใต้ประตูเช่นทุกครั้ง ดังนั้นเขาจึงรู้ได้โดยทันทีว่าผู้ส่งคือใคร แม้ในใจจะรู้สึกตระหนกแต่ความที่ไม่เคยได้รับซองเช่นนี้มาก่อนมันทำให้เขาสงสัยและอยากจะรู้ว่าสิ่งที่อยู่ในนั้นคืออะไรจนต้องเปิดดู ใบแรกเป็นกระดาษสีขาวพร้อมข้อความที่เขียนด้วยตัวบรรจงแบบเดียวกับที่เขาได้รับอยู่เสมอ แต่เมื่อหยิบสิ่งที่ติดมากับซองนี้ขึ้นดูแล้วเขาก็ต้องตกใจเพราะมันล้วนแต่เป็นรูปภาพของเขาเอง รูปโพลารอยด์ของเขาในอิริยาบถต่าง ๆ ตามสถานที่ต่าง ๆ ในวิวทิวทัศน์ที่คุ้นเคย พร้อมคำบรรยายชวนขนลุกที่อยู่ด้านล่าง

 

 

 

ภาพแรกเป็นภาพที่เขากำลังคาบขนมปังวิ่งหน้าตั้งเข้าอาคารเรียน ด้านล่างมีคำบรรยายว่า วันนี้ผมตื่นสาย แต่ผมกลับคิดว่ามันเป็นเรื่องดีเพราะผมได้เจอคุณระหว่างทางด้วย 

 

ภาพที่สองเป็นภาพที่เขากำลังให้ความสนใจกับกระดานดำตรงหน้า แม้รอบข้างจะมีนักศึกษาหลายคนนั่งอยู่ แต่เลนส์กล้องกลับโฟกัสมาที่เขาเพียงคนเดียว ด้านล่างมีคำบรรยายว่า คุณตั้งใจเรียนวิชานี้มากจริง ๆ ทั้งที่ผมไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย ที่ผมยอมมาเรียนทุกครั้งก็เพื่อคุณเท่านั้น 

 

ภาพที่สามเป็นภาพด้านข้างที่เขากำลังปรับที่คาดแว่นตาว่ายน้ำและกำลังมองดูผืนน้ำตรงหน้า ด้านล่างมีคำบรรยายว่า คุณทำให้ผมที่ไม่ชอบว่ายน้ำมาที่สระว่ายน้ำเพื่อมองดูคุณ คุณจะรู้ตัวไหมนะว่าคุณเหมือนนางเงือกมากในยามว่ายน้ำ 

 

ภาพที่สี่เป็นภาพเขาที่เขากำลังอ่านหนังสืออยู่ใต้เงาไม้และกำลังทัดผมเข้ากับใบหู ด้านล่างมีคำบรรยายว่า ฤดูใบไม้ผลิกับฮารุ คุณสวยงามเสียยิ่งกว่าทวิทัศน์ด้านหลังเสียอีก

 

 

 

ดวงหน้าขาวซีดลงเรื่อย ๆ ยามที่ดูภาพใบอื่น ๆ ราวกับคนที่ส่งรูปและข้อความพวกนี้มาติดตามเขาอยู่ตลอดเวลาโดยที่เขาไม่รู้ตัวเลย และรูปภาพเหล่านี้ก็เป็นเหมือนไดอารี่ประจำวันที่คนคนนั้นใช้บรรยายความรู้สึกของตนต่อเขาเองออกมา มันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นและรุนแรงเสียจนฮารุรู้สึกกลัว มือขาวพลิกรูปทีละใบดูด้วยมือที่สั่นเทา จนกระทั่งเจอรูปสุดท้ายมันมืดเสียจนเขาต้องเพ่งมองว่าเป็นรูปอะไร และแล้วเปลือกตาสีมุกกลับต้องเบิกกว้าง ความรู้สึกกลัวแผ่กระจายทั่วร่างเสียจนเขาเกือบจะทรุดลงกับพื้น

 

 

 

ภาพสุดท้ายเป็นภาพที่เขากำลังนอนอยู่บนเตียงแต่บนเตียงที่ควรจะมีเขาเพียงคนเดียวกลับมีร่างของใครอีกคนที่หันหลังให้กับกล้องกำลังโน้มตัวลงและใช้มือสัมผัสใบหน้าเขาอยู่ ด้านล่างของรูปใบสุดท้ายนั้นมีคำบรรยายที่เขียนไว้เพียงสั้น ๆ ว่า กลิ่นกายเจ้าหญิง

 

 

 

หยดน้ำร่วงหล่นจาตาคู่สวยกระทบกับภาพที่อยู่ในมือ ความกลัวทำให้น้ำตาของฮารุไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว แรงบีบรัดในอกเมมากขึ้น หัวใจเต้นถี่รัวไม่เป็นจังหวะเหมือนมันกำลังกรีดร้องว่ากลัวเหลือเกิน กลัวกับสิ่งที่ได้เห็นเหลือเกิน ร่างบางยืนถือภาพในมืออย่างทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่จวบจนกระทั่งเครื่องมือสื่อสารในกระเป๋ากางเกงยีนส์เนื้อดีสั่นเครือเรียกความสนใจจากเขา มือเรียว