★ 005 SHINee Fiction : Envy
posted on 21 Nov 2009 16:14 by annew-me in SHINee
Title : Envy
Pairing : ... x Taemin
Genre : Yaoi , Drama
Rating : NC-15
Summary : ผมก็แค่...อิจฉา
-----------------------------------------------------------------------------------------
...อิจฉา...
คำที่ผมเคยได้ยินใครต่อใครพูดกันบ่อยครั้งทั้งคนที่ผมรู้จัก เพื่อนของผม หรือแม้แต่คนในครอบครัวผมเอง แต่ส่วนมากแล้วผมไม่ค่อยจะสนใจซักเท่าไหร่นัก...
ผมเคยคิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระมากกว่าที่เราจะอิจฉาใครซักคนเพียงเพราะเราไม่มีในสิ่งที่คนผู้นั้นมี และผมก็เคยคิดว่าจะไม่มีวันที่ผมจะรู้สึกอิจฉา เพราะผมเชื่อว่าตัวเองสามารถหาในสิ่งที่ตนต้องการมาได้แน่ๆ...
...แต่ผมคิดผิด...
...เพราะตั้งแต่วันแรกที่ผมพบแทมิน....
...อาการนั้นก็กำลังเกินขึ้นกับผม...
...ผมกำลังอิจฉา...
::::::::::::::::::::::::::::::::: ENVY :::::::::::::::::::::::::::::::::
"ฮยองฮะตื่นเถอะฮะ...ออมม่าคีย์กำลังจะอาละวาดแล้วนะ"
เสียงหวานๆที่ดังอยู่ข้างเตียงปลุกให้ผมเริ่มตื่นจากการหลับใหล ใบหน้ายิ้มแย้มของเขาเป็นสิ่งแรกที่ผมเห็นดั่งเช่นที่เป็นอยู่ทุกเช้า ความน่ารักของเขาทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะต้องเอื้อมมือไปลูบผมนิ่มๆนั่นให้หายหมั่นเขี้ยวก่อนเอ่ยทักทายเจ้าตัวที่อุตส่าห์เดินเข้ามาปลุกผม
"อรุณสวัสดิ์แทมิน..."
เขายิ้มตอบรับคำพูดของผมก่อนจัดการดึงแขนผมให้ลุกขึ้นไปอาบน้ำ ซึ่งแน่นอนว่าผมต้องทำตามอยู่แล้ว แทมินยิ้มให้ผมอีกครั้งตามนิสัยของเจ้าตัวพร้อมส่งทั้งเสื้อผ้าและผ้าเช็ดตัวเข้ามาให้ในห้องน้ำด้วยก่อนจะวิ่งหายไปปลุกสมาชิกคนอื่นๆต่อ ผมหัวเราะน้อยๆกับท่าทางเร่งรีบของน้อง แทมินเป็นคนน่ารักแบบนี้เสมอ น่ารักกับทุกคนตั้งแต่รุ่นพี่ รุ่นน้องยันคนที่ทำงาน น่ารักเสียจนทำให้ผม...หลงรัก...
ผมถอนหายใจกับความคิดของตัวเอง รู้ทั้งรู้ว่าระหว่างผมกับแทมินมันไม่มีทางที่จะเป็นอย่างอื่นไปได้น้องจากพี่ชายกับน้องชาย
...แต่ถึงแม้ผมจะรู้แต่ผมก็ยังอดอิจฉาเขาคนนั้นไม่ได้...
...เขาคนนั้นที่เป็นคนรักของลี แทมิน...
::::::::::::::::::::::::::::::::: ENVY :::::::::::::::::::::::::::::::::
"ฮยองฮะตื่นซักทีซิ แทมินเหนื่อยแล้วนะ"
ผมได้ยินเสียงของแทมินดังออกมาจากห้องของคนๆนั้นตอนที่ผมกำลังจะเดินผ่าน ขาของผมชะงักโดยอัตโนมัติ ทั้งที่ใจสั่งให้ผมเดินจากมาแต่ตัวผมกลับไปยอมไป อยากจะอยู่ อยากจะรู้ว่าเขาจะทำอะไรกัน
"หอมก่อนเดี๋ยวลุกเลย" ผมพอจะนึกหน้าเขาออก คงจะเจ้าเล่ห์ไม่น้อยเลยนะนั้น...
"ฮยองอ่ะ..ก็ให้กอดแล้วไงฮะยังต้องหอมอีกเหรอ?"
เสียงของทั้งคู่เงียบหายไปแต่ผมพอจะรู้ว่าเป็นเพราะอะไร น้องคงจะอยู่ในอ้อมกอด หันไปหอมแก้มแล้วก็นั่งหน้าแดงอยู่ในอ้อมกอดของเขาคนนั้นแน่ๆ...
"ฮยองรักแทมินนะ..." คำพูดที่แทบจะหยุดหัวใจของผมดังตามมาหลังจากที่เงียบไป ผมกลั้นหายใจภาวนาให้ตัวเองเดินออกไปจากตรงนี้ซะที แต่ก็ไม่ทัน...
"...แทมินก็รักฮยองเหมือนกันฮะ..."
คำบอกรักของแทมินแม้มันจะเบากว่าคนๆนั้นแต่ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงก้องไปทั้งหัวใจของผม ตอนนี้ประสาทของผมไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น ผมไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าผมเดินมานั่งที่โต๊ะตั้งแต่เมื่อไหร่ มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่คีย์เอาทัพพีมาเคาะหัวผมแล้ว
"ได้ยินทุกเช้า...ยังไม่ชินอีกเหรอ"
คีย์ถามเสียงเบาให้ได้ยินกันเพียงสองคน ใช่...ได้ยินทุกเช้าแต่มันไม่ชินซักที ผมอยากจะพูดแต่พูดไม่ออก คีย์ถอนหายใจก่อนตบไหล่ผมเบาๆคล้ายจะให้กำลังใจ ผมยิ้มให้เขาก่อนวกกลับไปคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่...
...จะดีแค่ไหนหากคนที่แทมินหอมแก้มเมื่อครู่เป็นผม...
...จะดีแค่ไหนหากคนที่กอดแทมินเมื่อครู่เป็นผม...
...จะดีแค่ไหนหากคนที่บอกรักแทมินเมื่อครู่เป็นผม...
...จะดีแค่ไหนหากคนที่แทมินบอกรักเมื่อครู่ก็เป็นผม...
...ผมกำลังรู้สึก...
...ผมกำลังอิจฉาเขา...
::::::::::::::::::::::::::::::::: ENVY :::::::::::::::::::::::::::::::::
เหตุการณ์เมื่อเช้ามันทำให้ผมเบลอจนเกือบจะลืมท่าเต้นที่กำลังซ้อมกันอยู่ อาจารย์เตือนผมบ่อยมากในครึ่งเช้าของวันนี้ทำเอาผมต้องก้มหัวให้แทบไม่ทัน แต่มันก็มีข้อดีอยู่บ้างเพราะอาจารย์สั่งให้แทมินมาสอนท่าผมในส่วนที่ผมหลงลืมไป
"ฮยองฮะเพลงท่อนนี้ท่ามันไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อยอ่า~" แทมินบู้หน้าใส่ผมแต่ก็ยังยืนสอนผมต่อไป ผมพยายามตั้งสมาธิอยู่กับสิ่งที่ผมต้องทำ สิ่งที่อยู่ตรงหน้าผมเท่านั้น....
"พักก่อนก็ได้มั้ง...ซ้อมมากๆเดี๋ยวก็ลืมกันอีกอ่ะ" น้องพยักหน้าตามข้อเสนอของคีย์แล้วหันกลับมายิ้มให้ผม
"พยายามเข้านะฮะฮยอง ฮยองเก่งออกแทมินว่าอีกเดี๋ยวฮยองต้องเต้นได้แน่ๆ"
ผมยิ้มก่อนจะเอ่ยขอบคุณแล้วส่งขวดน้ำของตัวเองให้แทมิน
"ขอบคุณฮะฮยอง ฮยองใจดีที่สุดเลย"
สาบานได้ว่าถ้าผมลืมตัวไปชั่ววูบผมคงต้องลอยขึ้นไปติดเพดานห้องซ้อมเต้นแน่ๆ ฝ่ามือผมขยี้เส้นผมนุ่มนิ่มอีกครั้ง น้องยิ้มตอบรับการกระทำของผมแต่อยู่ดีๆรอยยิ้มสดใสกลับยิ่งเปล่งประกายมากขึ้น แต่สายตาของแทมินไม่ได้อยู่ที่ผม...แทมินมองผ่านไปด้านหลังของผม...
ผมมองตามสายตาของน้องไปด้วยความสงสัย แล้วผมก็รู้ถึงสาเหตุของรอยยิ้มแสนมีความสุขนั้น...
...เขาคนนั้นกำลังยิ้มให้แทมินอยู่อีกด้านของห้อง...
ความรู้สึกอึดอัดที่มายืนกั้นกลางระหว่างเขาทั้งคู่ทำให้ผมต้องปลีกตัวทำทีเป็นเดินมาเข้าห้องน้ำ น้ำประปาถูกรองเข้าสู่ฝ่ามือของผมเพื่อใช้ล้างหน้ากะว่าจะใช้มันลบภาพเมื่อครู่ออกไป แต่ดูท่าว่าคงจะใช้ไม่ได้เพราะความรู้สึกหนึบๆในอกยังคงอยู่ ผมถอดใจก้าวเท้าออกจากห้องน้ำเดินกลับสู่ห้องซ้อมที่เพิ่งผละจากมา
ไม่รู้ว่าปีนี้ผมกำลังดวงตกหรือว่าสวรรค์อยากจะกลั่นแกล้งผมกันแน่ ทั้งๆที่กำลังจะถึงอยู่แล้วผมกลับต้องถอยหลังกลับมาแอบอยู่ตรงมุมล๊อกเกอร์ข้างห้องน้ำแทน เพียงเพราะภาพที่ผมบังเอิญเห็น...
...ภาพที่แทมินกำลังจูบกับเขาคนนั้น...
ความรู้สึกแปลกๆคล้ายกับคนเป็นโรคหัวใจเกิดขึ้นกับผมอีกครั้ง ผมหอบหายใจเมื่อรู้สึกว่ากำลังจะหายใจไม่ออกจนกระทั่งจังหวะการเต้นเริ่มกลับมาเป็นปกติ แต่ดูท่าว่าตัวผมจะยังไม่เข็ดกับความเจ็บปวดที่ได้รับ ยังจะแอบไปลอบมองภาพการหยอกล้อของคนทั้งคู่ ใบหน้าหวานใสของน้องแดงซ่านจากการกระทำจาบจ้วงของผู้เป็นพี่จนต้องยกฝ่ามือขึ้นมาตีต้นแขนด้วยความหมั่นเขี้ยว เขาหัวเราะกับการกระทำของแทมินแล้วเอื้อมมือไปลูบผมนุ่มนิ่มเหมือนขนแมว...ลูบทับสัมผัสของผม...
เสียงพูดคุยของคนทั้งคู่ค่อยๆเงียบหายไปแต่ผมยังไม่สามารถเดินออกมาจากมุมล๊อคเกอร์ได้ ความรู้สึกเจ็บปวดกลับมาอีกครั้งจนผมไม่สามารถแม้จะยืนอยู่เช่นเคยได้ ร่างกายของผมค่อยๆทรุดตัวลงนั่งกับพื้นปล่อยเวลาผ่านไปเรื่อยๆให้ความเจ็บปวดที่มีค่อยๆจางหาย แต่ความคิดของผมกลับรันไปยังภาพเมื่อครู่ ความคิดเริ่มตีกันไปหมด...
...จะดีแค่ไหนหากคนที่จูบแทมินเมื่อครู่เป็นผม...
...จะดีแค่ไหนหากคนที่หยอกล้อแทมินเมื่อครู่เป็นผม...
...จะดีแค่ไหนหากคนที่โดนแทมินตีเมื่อครู่เป็นผม...
...จะดีแค่ไหนหากคนที่ลูบผมของแทมินเมื่อครู่เป็นผม...
...ผมกำลังรู้สึก...
...ผมกำลังอิจฉาเขา...
::::::::::::::::::::::::::::::::: ENVY :::::::::::::::::::::::::::::::::
เย็นวันนี้ผมไม่ได้ทานข้าวฝีมือคีย์เหมือนทุกทีทั้งๆที่อุตส่าห์มีของโปรดของผมที่นานๆจะมีซักครั้งเพราะปกติจะมีแต่ของโปรดของแทมินลูกสุดที่รักของเจ้าตัว อาจเป็นเพราะผมยังรู้สึกแย่กับเรื่องราวที่ผมพบมาในวันนี้ก็เป็นได้ ผมตัดสินใจรีบกินยาให้ง่วงแล้วรีบเข้านอนซะ เช้าพรุ่งนี้ผมจะได้ตื่นมาเป็นฮยองคนเดิม...ฮยองที่แสนดีของลี แทมิน...
ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะได้ยินเสียงแปลกๆดังมาจากห้องครัว ผมคว้าเอานาฬิกาบนหัวเตียงมาส่องดู ตอนนี้มันตีสองกว่าแล้วจะว่าเป็นเสียงของสมาชิกร่วมวงลงไปหาของกินก็ดูจะดึกเกินไปหน่อย ผมคิดไปไกลว่าจะเป็นขโมยหรือเปล่า เพราะแม้แมนชั่นจะหรูหราแต่บางทีอาจจะไม่ปลอดภัยขนาดนั้น
ผมแง้มประตูห้องออก ส่องไฟฉายไปยังห้องนั่งเล่นแต่มันก็ไม่มีอะไร ผมตัดสินใจที่จะปิดไฟฉาย อาศัยเพียงแสงจันทร์ในการสำรวจด้วยกลัวว่าหากเป็นขโมยจริงมันคงจะหนีออกไปตั้งแต่เห็นแสงไฟฉายของผมแล้ว
"...อ๊ะ..."
เสียงกระซิบที่แสนคุ้นหูของผมดังเบาๆจากห้องครัวคลายความสงสัยให้ผม เป็นที่แน่นอนแล้วว่ามีคนอยู่ภายในนั้น แต่คือใครเนี่ยซิ? ขาเริ่มก้าวไปข้างหน้าอีกครั้ง จู่ๆความรู้สึกกังวลก็พุ่งวาบเข้ามาที่ตัวผมอีกครั้งเหมือนจะบอกว่าอย่าไป หากไปอาจจะเกินอะไรกับผมก็เป็นได้ แต่ด้วยนิสัยของผม...แน่นอนผมดึงดันที่จะเดินหน้าต่อไป...
"...แทมินเจ็บ...ฮยอง...อ๊ะ..."
แทมิน? ผมอดแปลกใจไม่ได้ว่าน้องมาทำอะไรในห้องครัวมืดๆแบบนี้ ผมจับลูกบิดกำลังจะเปิดมันเพื่อเข้าไปหา แต่คำพูดต่อมาก็พอจะทำให้ผมรู้ว่าน้องอยู่กับใครและน้องกำลังทำอะไรอยู่...
"ขอโทษนะแทมิน...แต่ฮยองไม่ไหวแล้ว...ขอนะครับ..."
"อ๊ะ...อ๊า...ฮยอง..."
ชั่วเวลานั้นผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังดิ่งลงเหว ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีอาการเหมือนคนเป็นโรคหัวใจ ไม่มีอาการหายใจไม่ออก หากจะบอกให้ถูกคือ...ผมไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว...
มือที่กำลูกบิดอยู่กำค้างไว้แบบนั้น เสียงครางจากภายในห้องครัวดังออกมาเบาๆคล้ายจะบอกให้ผมรู้ว่าทั้งคู่มีความสุขมากแค่ไหน คล้ายกับจะบอกให้ผมตัดใจกับความรู้สึกของผมซะที...
สติของผมกลับมาเมื่อเสียงจากด้านในเงียบไป ผมรีบวิ่งกลับห้องตัวเอง ลืมที่จะทำตัวให้เงียบเหมือนตอนที่ลงมา ผมคงจะปิดประตูห้องดังไปหน่อยจนทำให้อีกสองคนที่นอนหลับอยู่สะดุ้งตื่นซะได้ แต่ผมก็ไม่ได้สนใจเสียงบ่นของทั้งคู่ซักเท่าไหร่หรอก พอขึ้นเตียงได้ผมก็แกล้งหลับแม้ว่าความจริงตาผมแทบจะไม่กระพริบเลยก็ตาม
ผมยังมีความรู้สึกว่าได้ยินเสียงของทั้งคู่เหมือนกับทั้งคู่มาอยู่ข้างเตียงของผม ผมยังคิดไปไกลถึงขนาดเห็นภาพภายในนั้นอีกด้วย เพียงแต่มันแตกต่างไปซักหน่อย เพราะผมเห็นว่าเขาคนนั้นคือตัวผมเอง ผมสะบัดหน้าไล่ความคิดให้ออกไปจากหัว แต่ก็ยังวกกลับมาคิดในเรื่องเดิมๆอีกจนได้...
...จะดีแค่ไหนหากคนที่อยู่ในห้องกับแทมินเมื่อครู่เป็นผม...
...จะดีแค่ไหนหากคนที่ได้เห็นร่างกายแทมินเมื่อครู่เป็นผม...
...จะดีแค่ไหนหากคนที่ครอบครองแทมินเมื่อครู่เป็นผม...
...จะดีแค่ไหนหากคนที่แทมินครางเรียกชื่อเมื่อครู่เป็นผม...
...ผมกำลังรู้สึก...
...ผมกำลังอิจฉาเขา...
ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าขอบตาของตัวเองร้อนผ่าว ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับมัน ความรู้สึกเหมือนมีอะไรคลออยู่เรียกให้ผมต้องใช้หลังมือเช็ดมันออก ผมถึงได้รู้ว่ามันเป็น...น้ำตา...
อ่า...จริงซินะ ยิ่งเจ็บคนเรายิ่งอยากร้องไห้ ร้องไห้ให้มันสบายใจ แต่ทำไมผมร้องไห้แล้วผมกลับไม่รู้สึกสบายใจเลยหล่ะ? ผมกลับรู้สึกว่าผมอิจฉาเขายิ่งกว่าเดิม...
...ผมอิจฉาที่แทมินกอดเขา...
...ผมอิจฉาที่แทมินจูบเขา...
...ผมอิจฉาที่แทมินครางชื่อเขา...
...และที่สำคัญ...
...ผมอิจฉาที่แทมินรักเขา...
...ผมอิจฉาเขา...
...อิจฉาเขาจริงๆ...
-The End-
-----------------------------------------------------------------------------------------
A.Talk : ลงฟิคในกรุเกือบหมดแล้วคะ แหะๆๆ (เหลือฟิคชายนี่อีกเรื่องแต่เรทแรงมากกำลังตัดสินใจว่าจะลงดีมั้ยน้า?) ฟิคเรื่องนี้ตั้งใจจะให้กำหนดคู่กันเองคะ ไม่มีคู่ตายตัว ก็น้องเล่นน่ารักซะขนาดนี้ เรายังอดอิจฉาพ่อหนุ่มที่แทมเลือกเลยหละคะ 555 จะบอกว่าฟิคเกิดเพราะอารมณ์อิจฉาของตัวเองก็ได้คะ แหะๆ
เรื่องนี้ก็เคยลงบอร์ดชายนี่เหมือนกันคะ อันนี้แบบฉบับปรับปรุง (อีกแล้ว) เพราะงั้นไม่ใช่การลอกฟิคแต่อย่างใดนะคะ
ขอบคุณทุกๆคอนเม้น แล้วเจอกันครั้งหน้าคะ